محافل اقتصادى تهران، و نيز ناظران بين المللى، از آن بيم دارند كه افراطيون مذهبى با ارائه تفسير هاى خشك و يك جانبه از رهنمود هاى شريعت، موانع تازه اى را در روابط اقتصادى ايران با دنياى خارج به وجود آورند. گفتارى اقتصادى امروز راديو فردا به همين موضوع مى پردازد:
فريدون خاوند (راديوفردا): آيت الله محمدتقى صباح يزدى، كه روزنامه «شرق» چاپ تهران در آخرين شماره خود او را «نظريه پرداز جديد دولت اسلامى» توصيف مى كند، دو روز پيش در مشهد، ماهيت اسلامى دولت هاى هاشمى رفسنجانى و محمد خاتمى را زير پرسش برد، با القاى اين فكر كه انتخاب محمود احمدى نژاد به رياست جمهورى اسلامى، راه را براى سر كار آمدن يك حكومت واقعاً اسلامى هموار مى كند.
چنين پيداست كه در اتخاذ مواضعى از اين دست، آيت الله مصباح يزدى تنها نيست و شوراى نگهبان قانون اساسى، يا دست كم اكثريت اعضاى آن، جو كنونى را براى انطباق تمام عيار قوانين ايران بر شريعت، آنگونه كه خود تفسير مى كنند، از هر زمان ديگرى مساعد تر مى بينند.
هفته گذشته شوراى نگهبان «لايحه استفاده از منابع مالى خارجى» را خلاف شرع تشخيص داد و آنرا وتو كرد. اگر اين نظر به كرسى بنشيند، تامين منابع مالى كشور از راه finance ناممكن مى شود و واحدهاى اقتصادى ديگر نمى توانند به دريافت اعتبار از منابع خارجى متوسل شوند.
شوراى نگهبان بر اين باور است كه اينگونه اعتبارها بر بهره از پيش تعيين شده تكيه دارند و به همين سبب وام ربوى به حساب ميآيند و با قوانين شرع در تضاد قرار مى گيرند.
شمار زيادى از سخن گويان محافل اقتصادى تهران و نيز مسئولان ارشد دستگاه اجرايى جمهورى اسلامى به كرسى نشستن احتمالى موضع گيرى شوراى نگهبان را مانعى تازه بر سر راه توسعه ايران دانسته اند و اين پرسش را به ميان كشيده اند كه چرا، طى ۲۶ سال گذشته، اين شورا با كسب اعتبار از بانك هاى خارجى مخالفت نمى كرد.
كم نيستند طرح هاى صنعتى، به ويژه در عرصه پتروشيمى، كه با استفاده از فايننس تحقق يافته اند. اگر مجلس شوراى اسلامى موضع گيرى شوراى نگهبان را نپذيرد، تصميم گيرى نهايى درباره «لايحه استفاده از منابع مالى خارجى» با مجمع تشخيص مصلحت نظام خواهد بود.
موضعگيرى شوراى نگهبان، و جو حاكم بر آن، طبعا از ديد محافل بين المللى نيز پنهان نمانده است. بولتن خبرى بيزنس مانيتور اينترنشنال Business Monitor International درباره خاورميانه و آفريقا، در شماره ۲۶ جولاى خود مى نويسد كه پافشارى بر اين موضع گيرى مى تواند به انزواى هرچه بيشتر ايران در صحنه بين المللى منجر شود.