بررسى سياست «چراغ خاموش» اقتدارگرايان براى بركرسى نشاندن احمدى نژاد را بر اساس سخنان سردارذوالقدر نشا ن مى دهد كه اين سياست «پيچيده» و «چندلايه» چگونه اعمال شده است. و اين درحالى است كه مصباح يزدى اين پيروزى را ناشى از نماز شب مومنان مى داند و احمد جنتى در نماز جمعه تهران مى گويد كه شوراى نگهبا ن هم انتظارپيروزى كس ديگرى را مى كشيده است. درمجلس شورا ى اسلامى هم احمدِى نژاد جورى درمقابل دوربين هاى تلويزيونى مورد عتاب وخطاب حداد عادل قرارمى گيرد كه سايت بازتاب متعلق به فرمانده اسبق سپاه يعنى آقاى محسن رضايى كه نام اودرپست هاى كليدى كابينه جديد ديده مى شود، شديدا به اين امراعتراض مى كند. بازتاب علت عصبانيت رئيس مجلس را عدم مشورت احمدى نژاد با او براى تعيين كابينه مى داند. پس آن هشتاد نفرى كه كابينه را بررسى كرده اند، كيستند؟ آيا واقعيت دارند؟ اين هم بخشى از سناريوى چراغ خاموش نيست كه بيست وهفت سال است در حال اجراست وموفق شده «جمهورى اسلامى» را به تدريج به سيستمى مبدل كند كه اكبر گنجى آن را «سلطنت» مى خواند؟ هرچه هست، تشكيل كابينه درمركز قدرتمندى كه اموررا هدايت مى كند در حال تعيين است تا روز سيزدهم مرداد كه رئيس جمهور ششم سوگند مى خورد در اختيارش گذاشته شود. مى توان در انتظار چهره هاى ناشناسى بود كه حلقه امنيتى- نظامى مورد نياز براى عبور به سيستم «پرويز مشرف» ايرانى راهموار كنند. سيستمى كه برخى از چراغ هاى روى صحنه خود را روشن كرده است تا مسير آينده را در داخل وخارج نشان دهد.
درداخل كشور، سركوب تجمع مقابل دانشگاه به خشونت و بى پروايى هجده تير بود. اعلاميه منتشره از سوى نيروى انتظامى دراين باره رنگ وبوى دهه شصت را دارد: «تجمع مذ كور غيرقانونى، فاقد مجوزوهدايت شده ازسوى شبكه هاى ضد انقلاب خارج از كشوربوده و درآن تعدادى از عناصر معلوم الحال شركت داشتند.» اين سياستى است كه د رمقابله با مسأله اكنون جهانى شده اكبرگنجى هم ادامه مى يابد. اسقف توتو كه همراه با چندين چهره برجسته جهانى برنده جايزه صلح نوبل و شخصيت هائى مانند نوام چامسكى خواستار آزادى اكبر گنجى شده است، مى گويد: «باعث تأسف است كه بايد اين همه اعتراضات بين المللى رادامن بزنيم، اما ناچاربهاى آزادى، هشيارى ومبارزه دائم است.» مبارزه دائمى كه اكنون مهمترين چهره هاى بين المللى به آن پيوسته وپاسخى هم نگرفته اند. همانطوركه آخرين تلاش هاى خاتمى هم بى ٍثمرمى ماند و دادستان تهران كه حالا توسط معاونش اعلام موضع مى كند، آب پاكى روى دستش مى ريزد و همه چيز رابه قانونى حواله مى دهد كه خاتمى خواست آن را نهادينه كند، اما مركز قدرت ازآن تورى براى اسارت كل جنبش اصلاح طلبى ساخت. اعلاميه تازه دادسراى عمومى وانقلاب هم مى گويد «مدد جو» اكبر گنجى «با بهره مندى از امكانات رفاهى و درمانى بدون هيچ گونه نگرانى مشغول سپرى كردن ايام محكوميت است.» اكبر گنجى هم در حال نفى تئوريك نقش «قهرمان» ، در نامه آخرش در عمل به اقدامى قهرمانى دست زده است. او همچنان سياست مرگ يا آزادى رادنبال مى كند. او به درخواست چند چهره سرشناس براى پايان اعتصاب غذا پاسخ منفى مى دهد و در نامه آخر عملا راه را برهم نوع مصالحه مى بندد. دوران جديد بناچار با مرگ يا آزادى اكبر گنجى شروع مى شود.سخن گفتن از مرگ براى كسانى از قماش نمايندگان مجلس كه تراژدى گنجى را «ننه من غريبم بازى» مى خوانند، يا چون فرمانده جديد نيروى انتظامى به «شليك گلوله» مى انديشند، آسان است. سخنانى كه ياد آور تفكر بانيان دوران وحشت بزرگ است كه گنجى در نامه خود از قربانيان آن كه در تابستان شصت وهفت دسته دسته اعدام شدند، معذرت مى خواهد. كشتار بى سابقه اى كه در آستانه هفدهمين سال آن هستيم. براى ما حتى گمان لحظه اى كه اكبرنيست، هولناك است. هولناك.هولناك.
و براى مقابله با استقرار اين سياست كه حتى هاشمى رفسنجانى هم از آن درهراس است، تشكيل «جبهه واحد اصلاح طلبان» طلب مى شود. هدايت آقايى عضو شوراى مركزى حزب كارگزاران مى گويد: «اصلاح طلبان براى جلوگيرى از خطر واپسگرايى وارتجاع، بايدمتحد شوند ودر مرز بندى باجناح مقابل خود و براى جلوگيرى از هجوم و گسترش ارتجاع يك جبهه واحد تشكيل دهند.»
در خارج از كشورهم، مى توان چراغ روش در مورد پرونده هسته اى را ديد. كسانى كه صحنه رادر اختيار گرفته اند، بر ادامه غنى سازى تأكيد مكرر دارند و هر روز آن را به شكلى اعلام مى كنند. على آقا محمدى كه سه شغل «بى اهميت» در جمهورى اسلامى دارد- قائم مقام صدا وسيما، مدير مسئول روزنامه هموطن سلام، سخنگوى شوراى امنيت ملى- در اين مقام آخرى مى گويد: «اگر تمام امكانات دنيا را در اختيار ايران قرار دهند از حفظ چرخه سوخت دست نمى كشيم.» وسيروس ناصرى هم به استقبال پيشنهاد جديد اروپا مى رود: «اگردرپيشنهاد اروپا غنى سازى نباشد، ايران نخواهد پذيرفت.» اين درحالى است كه به نوشته روزنامه فاينشنال تايمز سه كشور بزرگ اروپايى طرف مذاكره به جمهورى اسلامى پيشنهاد خواهند كرد به «تلاش هايش براى توليه مستقل سوخت هسته اى پايان دهد» و برق هسته اى خود را از اروپا تامين كند. يعنى همان توقف هميشگى غنى سازى وتعطيل چرخه سوخت هسته اى. واگر اين پيشنهاد پذيرفته نشود؟ كسينجر پاسخ را مى دهد: «درصورت شكست مذاكرات هسته اى با اروپا از اقدام نظامى عليه ايران نبايد صرفنظر كرد.» اقدامى كه خبرگزارى اقتدارگرايان به نام فارس، پاسخ آن را چنين مى دهد: «ايران هرگونه تجاوزى به خاك مقدس خود را با تمام قوا پاسخ خواهد داد و كشور را به جهنم سوزانى براى متجاوزان تبديل خواهد كرد.» كشورى كه همين حالا هم طبق گزارش جديد سازمان توسعه و همكارى هاى اقتصادى دررتبه هفتاد و سوم جهان از نظرريسك سرمايه گذارى قراردارد وكنار ناميبيا در آفريقا ايستاده است. و براى پنجمين سال پياپى هم در رده آخر جهانى سازى جا مى گيرد. احمد سرابى، وبلاگ نويس جوان پس ازآزادى از زندان جلوى در خانه اش توسط مأمورين ربوده و به زندان برگردانده مى شود. پدربزرگى را هنگام فروش نوه اش دستگير مى كنند و....
و سرانجام روابط عمومى تحكيم وحدت با اطلاعيه اى خبر ناآرامى هاى چند روز اخير مهاباد را تائيد مى كند. خبرها حاكى است، بدنبال كشته شدن جوان بيست وپنج ساله اى بنام كمال قادرى توسط نيروى انتظامى در شهر مهاباد، اين شهر دچار نا آرامى شده است.
