منوچهر محمدى دانشجوئى كه از ۱۸ تير ۷۸ تاكنون در زندان به سر مى برد در اين هفته طى نامه اى از داخل زندان اعلام كرد كه در اعتراض به وضعيت خود به اعتصاب غذاى نامحدود دست زده است. منوچهر محمدى در نامه خود نوشته است:
اينجانب پس از شش سال شكنجه و زندان، براى دفاع از حقوق اوليه خود ناگزير دست به اعتصاب غذاى نامحدود زدم.
شش سال پيش در جنبش ۱۸تير ماه ۱۳۷۸ مرا به عنوان متهم رديف اول دستگير و پس از چند ماه اعمال شكنجه هاى فجيع روحى و جسمى و گرفتن اعتراف و مصاحبه هاى تلويزيونى، ابتدا به سيزده سال و پس از آن با افزايش دو سال ديگر به بهانه كار سياسى در زندان به پانزده سال ارتقاء دادند كه تا كنون شش سال از آن سپرى شد و قرار است ۹ سال ديگر در زندان بمانم تا احتمالاً در سال ۱۳۹۳ شمسى از زندان آزاد شوم.
افزون بر من، گروه زيادى از جوانان و دانشجويان در آن حادثه دستگير و زندانى شدند كه از آن گروه همگى آزاد شده جز پنج نفر كه چهار نفر ديگر يعنى ۱- برادرم اكبر محمدى ۲- احمد باطبى
۳- مهرداد لهراسبى ۴- عباس دلدار. كه همگى وارد هفتمين سال حبس خود شده ايم.
كه متاسفانه حكم اوليه اين چهار نفر اعدام بود ولى به دليل ترس حكومت از افكار عمومى با دو درجه تخفيف به پانزده سال تقليل يافت.
حكومت در نظر داشت اين جانب را اعدام كند اما به دليل وحشت از افكار عمومى مجبور شد حكم سيزده ساله صادر نمايد.
اينك من و همه زندانيان سياسى و به ويزه زندانيان سياسى كوى دانشگاه تهران، به عنوان سمبل مظلوميت در ايران هستيم.
هموطنان عزيز
براى آزادى خود كه هيچ جرمى در كوى دانشگاه تهران مرتكب نشده و صرفاً در يك اقدام دموكراتيك، از حقوق ملت دفاع كرده و جنبش دانشجويى را در جهت صحيح قرار داده ام ناگزير هستم اعتصاب غذاى نامحدود خود را تا آزادى ولو منجر شدن به مرگ ادامه دهم.
نيك آگاهم كه حكومت صرفاً تحت فشار افكار عمومى به ويژه فشار نهادهاى حقوق بشرى در جهان و فشار دولتهاى دموكرات، حاضر خواهد بود به مطالبات قانونى ما تن دهد.
به همين دليل ضمن ابراز گلايه و تأسف خود و ساير زندانيان سياسى از رفتار تبعيض آميز اين نهادها و حكومتها اعلام مى كنم كه اين رفتار تبعيض آميز رفتار ناعادلانه جمهورى اسلامى را در ذهن ما زنده مى كند همچنين لازم مى دانيم انتقاد خود را از خانم شيرين عبادى برنده جايزه صلح نوبل و به عنوان صاحب تشكل مدافع حقوق بشرى در داخل كشور را به اين دليل كه در دفاع از حقوق زندانيان سياسى، سياست خودى و غير خودى را برگزيده است، اعلام داشته و از او بخواهم بر اساس وظيفه حقوق بشرى، فرياد مظلوميت ما را مشخصاً و علناً به دولت هاى دموكراتيك جهانى، اتحاديه اروپايى و ساير مراكز حقوق بشرى گزارش كند.
همچنين از كليه هموطنانى كه بدون هيچ گونه تبعيض در درون و برون مرز از من و ساير زندانيان سياسى حمايت مى كنند، سپاس گذارى كرده و به آنها اعلام مى كنم كه شما ياوران واقعى دموكراسى، آزادى و حقوق بشر هستيد.
شعار من يا مرگ يا آزادى است. حكومت البته خوشحال خواهد شد كه امثال ما اين گونه از بين برويم، اگر چه به تعهد نهادهاى حقوق بشرى و دولت هاى متمدن براى دفاع از حقوق مظلومان و ستم ديدگان آگاهند و به آن اميد بسته ام.
اينجانب در نظر داشتم مطالب مهمترى را با شما در ميان بگذارم اما چون در ششمين روز اعتصاب غذاى خود به سر مى برم قلم يارى نمى كند و به همين دليل از شما پوزش مى طلبم.
ما نه چپيم نه راست راه وطن راه ماست
منوچهر محمدى متهم رديف اول ۱۸تير ماه كوى دانشگاه تهران در سال۱۳۷۸.