المپيك ۲۰۱۲ به لندن رسيد. اين نتيجه يك رأى گيرى نفس گير از ۱۱۶ عضو هيأت اجرايى كميته بين المللى المپيك (IOC) بود كه يك هفته پيش كمتر كسى انتظارش را داشت.
رقباى اصلى پنج شهر مسكو، نيويورك، مادريد، پاريس و لندن بودند. پنج شهرى كه از يك سال و نيم پيش براى افزايش بخت خود به آب و آتش مى زدند. در اين بين بيشتر نگاه ها متوجه پاريس بود و روز به روز احتمال اينكه ميزبانى اين المپيك نصيب آنها شود، بيشتر و بيشتر مى شد. ژاك شيراك هم پشت سر ورزش فرانسه و به ويژه كميته المپيك اين كشور قرار گرفت تا شايد اين گليست پير هفتاد و دو ساله بتواند اندكى از محبوبيت گذشته اش را بازيابد. آرزويى كه با انتخاب لندن بر باد رفت و شيراك نه تنها جنگ قدرت را به تونى بلر نخست وزير بريتانيا (مخالف جديدش در اتحاديه اروپا) باخت بلكه نزد هموطنانش سرافكنده تر هم شد. اين در حالى است كه آنها به تازگى شكست تلخ در رفراندوم قانون اساسى اتحاديه اروپا را پشت سر گذاشته اند. بريتانيائى ها با پشت سر گذاشتن پاريس آن هم در آخرين رأى گيرى ثابت كردند هنوز هم بزرگترين سياستمداران دنيا هستند. در شرايطى كه تلاش هاى تونى بلر و نيز سر سباستين كو، رئيس كميته تلاش بريتانيا براى كسب ميزبانى المپيك، برخلاف رقيبانشان به آرامى و در خفا صورت مى گرفت، حضور ديويد بكام و قهرمانان تاريخ المپيك بريتانيا در سنگاپور، محل رأى گيرى هم تبليغات را تا حدودى به سود لندن برگرداند.
اما ضربه اصلى لندنى ها نه لابى هاى متفرقه بلر كه اتحاد با خوزه آنتونيو سامارانش ۸۵ ساله رئيس سابق كميته ملى المپيك بود. كسى كه با توجه به مليت اسپانيايى اش ابتدا از مادريد حمايت كرد اما اين شهر همان طور كه پيش بينى مى شد در رأى گيرى دوم كنار رفت و از اين سو همه رأى هاى متحدان سامارانش كه هنوز هم نفوذ فوق العاده اى در بين روساى كميته هاى ملى المپيك كشورها دارد به كيسه لندن ريخته شد. نتيجه نهايى رأى گيرى به اين شكل بود: ۵۴ رأى لندن و ۵۰ رأى پاريس. به اين ترتيب پاريس به راحتى فراموش شد، همان گونه كه پيشتر مسكو، نيويورك و مادريد از دور خارج شده بودند. شايد خود فرانسوى ها هم وقتى در صبح روز رأى گيرى متوجه شدند بنگاه شرط بندى ويليام هيل شانس پيروزى لندن را از، ۲ به ،۷ به، ۴ به ۹ افزايش داده و در عوض شانس پاريس را از يك به، ۹ به ،۴ به ۱۱ كم كرده متوجه شدند پايان رأى گيرى به سود رقيب خواهد بود. در عين حال شيراك تا آخرين ساعات پيش از رأى گيرى به مذاكراتش ادامه مى داد تا شايد به كمك ستاره هاى ورزش اين كشور مثل تونى پاركر بسكتباليست شاغل در NBA و نيز ماريو پسكانته رئيس كميته ملى المپيك ايتاليا بتواند ورق را برگرداند. پسكانته اكثريت رؤساى كشور هاى اروپايى را پشت سرش مى ديد و اين به نوبه خود به فرانسوى ها دلگرمى مى داد. شيراك حتى ديرتر از ديگران سنگاپور را به مقصد گلن ايگلز اسكاتلند محل برگزارى نشست گروه هشت ترك كرد و در سنگاپور سخنرانى كرد: «دوستان عزيز، من تضمين مى دهم. شما مى توانيد به فرانسه اعتماد كنيد. به فرانسوى ها اعتماد كنيد و به همه ما اعتماد كنيد.» برخلاف شيراك بلر خيلى زودتر سنگاپور را ترك كرده بود. ائتلاف با سامارانش به حدى مطمئن بود كه نخست وزير بريتانيا بهانه اى براى ماندن نمى ديد. جملات بلر در سنگاپور براى هيأت رأى گيرى به صورت ويدئويى پخش شد. او خيالش راحت بود كه جنگ را برده و از همان اسكاتلند، منتظر شروع نشست گروه جى هشت بود. جملات ضبط شده اش هم كه در سنگاپور پخش مى شد، از اعتماد به نفس بالاى او خبر مى داد: «ديدگاه ما اين است كه ميليون ها جوان را نزديك خودمان ببينيم كه در ورزش فعاليت مى كنند و زندگى شان را بهبود مى بخشند.» شيراك پس از شنيدن جملات بلر بود كه راهى اسكاتلند شد و آنجا به ظاهر دست بلر را دوستانه فشرد.شايد آن موقع هم هر دو طرف مى دانستند برنده و بازنده كدام يك خواهند بود.فارغ از شكست سياسى شيراك از بلر لندن با اين پيروزى براى برگزارى سومين المپيك تاريخ دور خيز خواهد كرد. اولين و دومين المپيك لندنى ها مربوط به ۱۹۴۸ و ۱۹۰۸ مى شد كه البته در هر دو دوره برگزارى بازى ها به آنها تكليف شده بود و بريتانيائى ها پيشنهادى براى آن دو دوره ارائه نكرده بودند.غير از تونى بلر، سباستين كو، رئيس كميته كسب ميزبانى لندن هم سهمى بزرگ از اين پيروزى برد. كو قهرمان و نايب قهرمان سابق المپيك در رشته هاى ۸۰۰ متر و ۱۵۰۰ متر دو و ميدانى است كه به همراه ديگر اعضاى تيمش تلاش فراوانى كرد و عاقبت نتيجه اش را هم ديد. «اين بهترين فرصت ممكن براى ورزش بريتانيا است تا به هر آنچه سال ها آرزو داشته جامه عمل بپوشاند. اين يك نمايش تيمى فوق العاده بود و ما بهترين جايزه ممكن در ورزش را به خانه مان برديم.»
به محض آنكه ژاك روگ رئيس IOC نام شهر ميزبان را از پاكت بيرون كشيد و آن را خواند، قهرمانان بريتانيائى حاضر در سالن هتل رافلز سيتى (Raffles City) به هوا پريدند و به موازات آن مردم شهر لندن، مخصوصاً آنهايى كه در ميدان ترافالگار اين شهر جمع شده بودند همديگر را به آغوش كشيدند. پرچم بزرگى هم كه جمله «Thank You» (متشكريم) روى آن نقش بسته بود در آن ميان خودنمايى مى كرد تا به اينگونه از تصميم هيأت انتخاب كننده ميزبان سپاسگزارى شده باشد. برخلاف بريتانيائى ها، نماينده هاى فرانسوى حاضر در سنگاپور، غرق نااميدى بودند. شهرى كه پيشنهادش براى ميزبانى المپيك ۲۰۰۸ و ۱۹۹۲ هم شكست خورده بود، اين بار هم پيروز نشد. اما فيليپ بوديلون رئيس كميته تلاش پاريس براى كسب ميزبانى مسابقات پس از اعلام نتيجه با خونسردى و با حفظ روحيه ورزشى صحبت كرد: «ما خيلى خيلى سرخورده ايم، اما به هر حال رقابت خيلى خوبى بود. فكر مى كرديم كه مى بريم، اما نبرديم، خب چه كار مى شود كرد؟ زندگى همين است.»
وقتى در گلن ايگلز خبر پيروزى لندن را در اين انتخابات به تونى بلر دادند، وى گفت: «اين يك توفيق عظيم براى ما است. بسيار لذت بخش است كه چنين رقابتى را ببريد و مشت تان را به سمت بالا پرت كنيد و در شادى ورزش ملت خود شريك شويد. چنين افتخار بزرگى نصيب من شده است.» از آنجا كه پاريس فقط با ۴ رأى اختلاف به لندن باخت، اشك از چشم فرانسوى ها سرازير بود. ژان فرانسوا لامور وزير ورزش فرانسه پس از شكست شهر پاريس در رأى گيرى سنگاپور به خبرنگاران گفت: «احساس تهى بودن مى كنيم و ناراحتى مان غير قابل توصيف است. هر كارى از دست مان برمى آمد انجام داديم و با جان و روح كار كرديم اما انگار سران كميته بين المللى المپيك (IOC) راضى نشدند.» با اين حال خصومت روز هاى اخير بين بريتانيا و فرانسه به اين زودى ها زايل نخواهد شد. اوج ناراحتى ها و دلگيرى ها زمانى پيش آمد كه شيراك حتى از غذا هاى انگليسى نيز ايراد گرفت و گفت آنها هيچ چيز به جهان صادر نكرده اند الا بيمارى جنون گاوى. يك روز پيش از آن مقام هاى انگليسى گفته بودند كه استاديوم مشهور استاد دوفرانس در حومه پاريس (منطقه سن ديونس) ورزشگاه فوق العاده اى است اما فقط به درد راگبى مى خورد و راگبى رشته اى است كه اصلاً در المپيك جايى ندارد! چند ساعت بعد وزير ورزش فرانسه گفته بود: «ايرادى ندارد. ما لااقل يك ورزشگاه راگبى داريم تا به عنوان استاديوم مركزى المپيك رو كنيم. انگليسى ها چه؟ آنها همين يك استاديوم را هم ندارند.»
فرضيه توطئه
با اين حال فرضيه توطئه طى روز هاى اخير از در و ديوار سنگاپور محل رأى گيرى كميته بين المللى المپيك براى تعيين ميزبان المپيك مى باريده است. طبق فرضيه و ادعاى فرانسوى ها بريتانيا و اسپانيا دست به توطئه و ائتلاف زده اند تا پاريس را سركوب كنند. طبق اين فرضيه مادريد كه در دور سوم انتخابات از گردونه خارج شد آراى خود و حاميان خود را در دور نهايى به حساب لندن واريز كرده است. بريتانيا هم در عوض متعهد شده است كه از حذف رشته پنج گانه مدرن از باز ى هاى المپيك جلوگيرى كند. اما چرا پنج گانه مدرن؟ به اين خاطر كه نايب رئيس فدراسيون بين المللى آن خوان آنتونيو جونيور پسر خوان آنتونيو سامارانش رئيس سابق «IOC» است و اگر مى بينيد كه سامارانش پير هنوز در وسط معركه جاى دارد و سرنوشت ساز است به سبب خطوط ارتباطى قوى او با بسيارى از كشور هاى «لاتين» اروپا و همچنين برخى كشو ر هاى آمريكاى جنوبى و شمالى است كه از اين طريق مى توانسته است آراى آنها را به سمت و سوى دلخواه خود سوق دهد.
مرد اول
با اين حال ستاره نمايش ساخت و پاخت هاى سياسى براى كسب ميزبانى المپيك و شايد مرد اول نمايش سنگاپور، تونى بلر بوده باشد. كسى كه حتى سران كميته بين المللى المپيك اعتقاد داشتند او باعث پيروزى نزديك و خون بار (!) بريتانيائى ها بر فرانسوى ها شده است. پاتريك هيكى عضو ايرلندى IOC گفت: «ما اين پيروزى و رسيدن ميزبانى به لندن را مديون بلر هستيم. اگر او به اينجا نمى آمد و خيلى ها را نمى ديد، ما حداقل ۶ تا ۸ رأى از آراى ماخوذه را از دست مى داديم. چهار رأى برترى ما بر پاريس در مرحله آخر فقط و فقط كار بلر بود.» اعضاى ارشد IOC از نقش بارز سباستين كو هم در اين ارتباط تمجيد كردند. همان قهرمان شيك و آراسته سابق «دوها» ى نيمه استقامت المپيك كه قدرى بيش از يك سال پيش به جانشينى باربارا كاسانى رئيس كميته تلاش بريتانيائى ها شد و آنها را بسيار خوب در اين راه هدايت كرد. يكى از كسانى كه چنين مى انديشد، توماس باخ عضو آلمانى كميته بين المللى المپيك است. او گفت: «كو بسيار حساب شده و باكلاس به ارائه و معرفى تلاش هاى شهر لندن و مشخصات و ويژگى هاى آنان در اجلاس سنگاپور پرداخت. پس از بلر او نقش دوم را در پيروزى انگليسى ها ايفا كرد.»
... و حرف هاى سايرين
شيراك پس از شنيدن خبر پيروزى لندن گفت: «به آنها تبريك مى گوييم و برايشان موفقيت آرزومنديم و اميدواريم در ميزبانى سى امين المپيك بيشترين توفيق را داشته باشند.» كن ليوينگستن شهردار لندن گفت: «قول مى دهيم المپيكى را ترتيب بدهيم كه به اين زودى ها از ياد نبريد.» ديويد بكام كاپيتان تيم ملى فوتبال انگليس اظهار داشت: «اين فوق العاده است. يك لحظه نزد خود تصور كنيد كه برگزارى المپيك در لندن چقدر شيرين خواهد بود.» تيرى رى قهرمان سابق جودوى المپيك از فرانسه اظهار داشت: «نمى دانم چه اتفاقى افتاد، فقط مى دانم چيز بدى بود! در فرانسه ظاهراً همگان از اين قضيه حمايت مى كردند اما حالا بر من مشخص شده است كه انگار مردم فرانسه، ما ورزشكاران را نمى خواهند.» مايكل بلومبرگ شهردار نيويورك اين طور اظهارنظر كرد: «از تمام بانيان اين رقابت تقدير مى كنم و همين طور از همشهرى هايم در نيويورك. با اين حال مطمئنم كه بازى هائى فوق العاده را در لندن شاهد خواهيم بود.» خوزه لوييز رودريگز ساپاترو نخست وزير اسپانيا اظهار داشت: «اولين وظيفه ما تبريك گفتن به شهر پيروز است. در درجه دوم هم بايد بگويم كه ما هم خوب و آماده بوديم اما نه به اندازه لندنى ها.» يورى لوژكوف شهردار مسكو نيز اينچنين صحبت كرد: «ما نااميد نيستيم و برعكس به تلاش خود براى كسب ميزبانى المپيك ۲۰۱۶ ادامه خواهيم داد.» رائول مهاجم مشهور و كاپيتان تيم فوتبال رئال مادريد گفت: «ما بايد بابت حضورمان در اين عرصه و رقابتى كه با حريفان خود داشتيم احساس غرور كنيم. خيلى ها با ما همكارى كردند از نظر من شايسته ترين شهر مادريد بود. بنابراين بايد به ادوار بعدى بازى ها چشم بدوزيم.» گرى لينه كر مهاجم و كاپيتان سابق تيم ملى انگليس اينچنين حرف زد: «برگزارى المپيك در لندن به ما دنيايى شور و انگيزه تازه ارزانى خواهد داشت. از اين پس لندن را زنده تر خواهيد ديد.» متيو پينسنت دارنده مدال طلاى قايقرانى المپيك از كشور بريتانيا نيز گفت: «واقعاً يك روز فوق العاده را سپرى كرديم. فقط ۴ رأى ما را بر پاريس پيروز ساخت. موج احساسات غيرقابل توصيف است. از من نپرسيد. از مردم بريتانيا پرس و جو كنيد.
