من براى شخص تو اسيب و ازارى ندارم،
چون به كلى با تو و احوال تو كارى ندارم!
هيچ چيز از عالم هستى نمى خواهى بفهمى،
خوب، صاحب اختيارى، بنده اصرارى ندارم!
تو برو با اه و حسرت زندگانى كن، به من چه!
چهره را با مى نه، با اشك ارغوانى كن، به من چه!
نقدهاى اين جهانى را بده از دست و دل خوش
با خيال وعده هاى ان جهانى كن، به من چه!
من نمى گويم بيا با پاى من سير و سفر كن،
يا بيا با چشم من بر صحنه عالم نظر كن؛
يا بيا با فكرهاى بكر من پر كن سرت را،
فكرهاى كهنه اجداد را از سر به در كن!
نه، تو ازادى و حلق از تو، طناب از توست، جانم!
چاه در پيش است و پا از تو، شتاب از توست، جانم!
تشنه اى، بايد به ابادى بجويى اب، ارى،
و رنه اين صحراى خشك و اين سراب از توست، جانم!
الغرض، تو مى توانى همچنان جاهل بمانى،
عقل را باطل گذارى، همچو خر در گل بمانى!
از تفكر كه تواند ادمى را بر كشاند
تا خدايى با جلال عشق، بى حاصل بمانى!
هر كه حق دارد كه از خود انچه مى خواهد، بسازد؛
يا بداند بى تكبر، يا به نادانى بنازد؛
بهره اى از جوهر انسانى ذاتش بگيرد،
يا كه ان را همچو حيوان مفت در غفلت ببازد!
فى المثل تو در جوار خانه من خانه دارى،
مى توانى در حياطت يونجه يا نرگس بكارى؛
مى توانى خانه ات را نو نگهدارى و زيبا،
يا به دست نكبت و ويرانى ان را وا گذارى!
امديم و ناگهان مغز مبارك شد مشوش،
جهل با جانت تو را انداخت اخر در كشاكش،
چون كه جان و خانه هر دو ملك طلق توست، فرضا
امدى هم خانه، هم خود را زدى يكباره اتش:
با چنين كارى تو ديگر اختيار و حق ندارى؛
در مدار زندگى ازادى مطلق ندارى!
جان و خان و مان من از اتش جهل تو سوزد،
درك اين مفهوم را، اى ساده احمق، ندارى!
پس چرا خواهى كه من با چون تويى همرنگ باشم؟
قهقرايى سير و كهنه فكر و بى فرهنگ باشم؟
نه، بدان تا با حقيقتهاى من در جنگ باشى،
همچو زشكى، لاجرم، با حق تو در جنگ باشم!
