كشور عجيبى داريم، مردم عجيبى داريم، «نظام» عجيبى و غريبى هم داريم كه منطق ارسطوئى هم از توضيح آن برنمى آيد. يكى اش هم اين «انتخابات» و مردم سالارى دينى است كه مدام براى اثبات خودش، خويشتن را چون عقرب كاشان نيش مى زند! پيشتر قابل پيش بينى بود كه نمايش «انتخابات» با هدف زمين گير كردن خرداديان و سپردن زمام كار «مملكت امام زمان» به كف با كفايت «تير» داديان برنامه ريزى شده، «رهبر» هم آن را به شرط بركشيدن بيشترين هموندان ساختارهاى فاشيستى و رمه بسيجيان به رده اول امور اجرائى پسنديده بود. اينهم دور از ذهن نبود كه بخشى از روحانيون با نفوذ، ضمن آن كه خاطرشان از سوى خرداديان «جمع» نبود، با رهبر همداستان نبودند، آمدن و نيامدن و سرانجام آمدن رفسنجانى براى ميانه دار شدن آخرين راهكارشان و متضمن دو فائده بود. پرهيز از روياروئى آشكار با رهبر و سپاهيانش و نيز در پوست گردو گذاشتن دست و پاى «اصلاح طلبان»، حال، براى هر دو طرف، صحنه به همان دوران ماضى و به صورت مطلوب ايشان درآمده است. برايشان هم مهم نيست كه دستكم به اعتراف آمار دهندگان، هفده ميليون ايرانى داراى حق رأى به پاى صندوق ها نرفتند. بنا به حساب سازى ها در دور اول انتخابات، مجموع خرداديان به مياندارى رفسنجانى بيش از پانزده و نيم ميليون رأى آوردند! چنانچه «رهبر» و مصلحت انديشان مجموع تيرداديان حكم دهند، هاشمى رفسنجانى به ويژه با امدادهاى نه چندان غيبى و آراء سرگردان خرداديان و آراى مردمى گرفتار در دايره بسته انتخاب ميان «بد و بدتر»، باز مى گردد تا به گفته خودش «دولت آشتى ملى» را چون يك نظر قربانى و تعويذ و حرز جواد بر بازوى نظام ببندد. اما چنانچه مرغ رهبر و روحانيت سخت سر و تيراندازان چابك دست و چكش كوبان قوى پنجه، همچنان يك پا داشته باشد، به آب و گاو آن روحانيت چندان آسيبى نمى رسد اما ملت نجيب ايران رسماً با يك سلطان حسين ثانى يا محمدعلى ميرزاى مشروعه خواه يا در نهايت با يك ضياءالحق پنج ستاره روبرو خواهد بود. حساب روحانيت معتدل و متحول شده و وفاداران به «آرمان هاى انقلاب»، چاره انديشى براى پرهيز از اين فرجام است و عجالتاً بهتر از رفسنجانى در بساط ندارد كه او هم دل در گروى تيرداديان دارد، هم دارد ثابت مى كند كه مى تواند دل خرداديان را با باز كردن خرده حسابى براى ايشان به دست آورد.
يك نامزد خرداديان معترض است و از خورده شدن حقش به رهبر كه صاحب كار است شكايت برده است. رهبر به او تشر زده است: «مطالبى كه شما گفتيد به كلى دور از شأن شما و در جهت ايجاد بحران در كشور است. آيا متوجه هستيد چه مى كنيد؟ آيا متوجه هستيد كه ايجاد بحران و بدبينى كردن مردم كاملاً در جهت خواست دشمنانى است كه خيز برداشته اند براى اين كه بلائى سر انقلاب و نظام جمهورى اسلامى دربياورند كه همه شما را دربرخواهد گرفت»؟
مهدى كروبى احتمالاً تا اين لحظه «متوجه» شده كه قضيه ازابتدا برمدار زينت المجلس شدن او و معين از جبهه خرداديان براى گرم كردن بازار انتخابات بوده است. چنان نقشى را يكى دو تن ديگر در گروه مقابل بايد ايفا مى كردند. هوشمندى محسن رضائى اين بود كه در دم آخر «متوجه» شد و انصراف داد!
تازه او هم در خرج كردن هوش از على اكبر ولايتى و احمد توكلى عقب بود كه پيش از او انصراف داده بودند! آن دو سه تن بهتر از هر كارشناس خبره، متوجه معنى انتخابات در نظام ولائى بودند، با همان توجه ويژه آمدند، سر و گوش آب دادند و هنگامى كه متن سناريو را با نقش مجعول سنجيدند و ديدند صرف نمى كند، براى پرهيز از سنگ روى يخ شدن كنار كشيدند. اما چنان هوشمندى را آقاى كروبى و آقاى معين، اگر هم مى داشتند به پشتوانه ميراث خرداديان نمى توانستند دستكم به توصيه اكبر گنجى به كار بندند. افتضاح تحريم هفده ميليونى سر به سى ميليون مى زد و اين موضوع به هر حال براى آنان كه اهل نظامند خوشايند كه نبود، گران تر از حال تمام مى شد. در صورتى كه اكنون در برابر حريف، با پا درميانى هاشمى رفسنجانى، مى توانند به خودشان اميدوارى بدهند. نظام و رهبر نظام هم اگر بخواهد و بتواند. شركاء در بسيج و سپاه را متوجه كند، اش انتخابات را با رأى يازده ميليونى احمدى نژاد و قاليباف و لاريجانى چندان هم مى زند تا باراى پانزده- شانزده و شايد بيست ميليون هاشمى رفسنجانى به نيابت از همه كسانى كه از «فاشيسم» زهره ترك شده اند، آن اش را قوام آورد.
اين شيوه نشاط آور ضمن آن كه از «استكبار» برق سه فاز مى پراند، جاپاى تيرداديان را سفت تر مى كند، خرداديان هم نفسى مى كشند. اگر به وصال حقوق بشر و آزادى نرسند، دستكم روى «فاشيسم» را تا مدتى مى توانند كم كنند. روزنامه اى مى دهند، محافلى برپا مى كنند و نقى مى زنند و امتيازهائى مى گيرند و اطوار مدرن درمى آورند. چند نفرى هم اگر مثل اكبر گنجى و ناصر زرافشان و مبلغان و مبارزان و هواداران واقعى آزادى و حقوق بشر باشند و خود را به آب و آتش بزنند، آن ديگر به زيادت خواهى و حواس پرتى خودشان برمى گردد. رياضيات سياسى شان ضعيف است و از پس محاسبه و مهندس براى پيدا كردن حاشيه امن زير سايه سلسله تيرداديان برنمى آيند و هيچ نمى دانند!
مهدى كروبى، محرم اسرار نظام، رئيس دو دوره مجلس شوراى اسلامى، رئيس اسبق «بنياد شهيد»، به خورده شدن آراء خود از جانب دارو دسته بسيجيان اعتراض دارد.
-خبرها حاكى از اين بود كه اين بسيجيان با شناسنامه هاى قبلى چاپ و توزيع شده از سوى سپاه پاسداران، هر كدام ده بار رأى داده اند.
آقاى معين نيز از «دخل و تصرف در اخذ و شمارش آراء» شكايت كرده است. هاشمى رفسنجانى هم گويا نزد رهبر رفته كه اعلام انصراف كند. در مورد شكايت، «رهبر» آن دو تن را شير فهم كرده. به كروبى گفته جنابعالى همان نيستى كه با حكم حكومتى ما لايحه مطبوعات را توى تاقچه گذاشتى؟ به آقاى معين هم گفته، با حكم حكومتى تشريف آورديد، حالا دبه درمى آورى؟ و خلاصه به هاشمى رفسنجانى گفته است اين احمدى نژاد ببو را جلو انداختيم تا آراى جنابعالى در دوره دوم با صلابت به نظر اغيار و احباب برسد، نخواهى با همان ده- دوازده ميليون براى احمدى نژاد هم مى توانيم دهان استكبار را ببنديم و دشمنان را آچمز كنيم.
به اين ترتيب منطقى به نظر مى رسد كه در صورت دبه درنياوردن شوراى نگهبان، تيرداديان به زعامت هاشمى رفسنجانى، امور ام القراء اسلام را در اطلاع ثانوى به عهده بگيرند. اين نشود با كى نيست. زمين جمهورى اسلامى خالى از «حجت» نمى ماند. احمدى نژاد وقتى آمد و سوار يا بوى قدرت اجرائى شد، آداب مصلحت جوئى را مى آموزد و رفته رفته تبديل مى شود به هاشمى رفسنجانى و كروبى حاليه و زندگى با نشاط اهالى ايران هم ادامه مى يابد!
