به عقيده نويسنده مقاله «نيويورك تايمز» ، پس از پيروزى انقلاب اسلامى در سال ۱۹۷۹ كه باعث ورود روحانيون به عرصه سياسى كشور شد، روحانيت اثرات خاص خود را نيز بر پوشش و لباس گذاشت. اين امر روحانيون را به اين سمت كشاند كه جامه اى را برگزينند كه در عين راحتى، تطابق بيشترى با مد روز داشته باشد.
عرب پور در اين باره گفته است: از آنجا كه روحانيون در ايران قدرت را به دست گرفته اند و به مناصبى رسيده اند و اين مسئله ايجاب مى كند كه آنان حتما شيك تر و آراسته تر لباس بپوشند.
از آنجايى كه آنها به خارج از كشور سفر مى كنند و با ديپلمات هاى غربى ملاقات دارند، بايد ظاهرى خوب و مناسب داشته باشند.
نويسنده مقاله «نيويورك تايمز» در اين مورد مى گويد: آقاى محمد خاتمى، خاتمى، نمونه اى از اين مورد است. برخلاف صاحب منصبان قبلى، او كفش مى پوشد و از نعلين استفاده نمى كند. رؤساى جمهور پيشين، رداهاى گشادى مى پوشيدند كه باعث مى شد، پيژامه هاى سفيد آنان، آشكار شود. اما رداى سفارشى خاتمى با شلوارش همرنگ است. او به جزئيات توجه مى كند. عمامه وى كوچك است و ريش او با دقت اصلاح شده است. به اين ترتيب، طرز لباس پوشيدن او توجه بسيارى را در ايران به سمت خود معطوف كرده است.
زمانى در قم، روحانيون اغلب رداى يقه هفت با نام «قبا» و پيراهنى كوتاه و سفيد رنگ تا زانو و شلوار مى پوشيدند، اما هم اكنون بسيارى از آنان به دنبال لباده هستند كه رداى خوش دوخت ترى است. اين نوع ردا، يقه گرد و چاك آن به پهلو است و معمولا مى توان با آن شلوارهاى هم رنگ از قبيل آبى، سبز، كرم و خاكسترى روشن را پوشيد؛ آستين ها تنگ تر است و ردا در محدوده سينه و شكم مى ايستد و پيراهن سفيد زير آن بدون يقه است.
به عقيده عرب پور، روحانيون حالا اصرار دارند، شلوارهايى بپوشند كه با لباده آنان «سِت» باشد؛ بهترين لباده در شهر قم، ششصد هزار ريال، معادل هفتاد دلار، قيمت دارد.
عبا، گرانقيمت ترين بخش خارجى لباس است كه بهاى آن از ۵۰ تا ۱۰۰۰ دلار مى تواند باشد. اين نوع عبا كه از نجف وارد مى شود و از ابريشمى بسيار لطيف و نازك تهيه شده مورد علاقه سياستمداران ايران نيز هست.
اجبار و الزام به خوش پوش بودن، راحت بودن و پيشرفته بودن، بسيارى از روحانيون را به اين سمت تحريك كرده كه از قواعد رايج و سنتى سر باز زنند. براى مثال؛ استفاده از ساعت هاى مچى قبلا كم بود، اما اين روزها به امرى عادى تبديل شده است.
نويسنده مقاله مى گويد: برخى روحانيون به طور محرمانه اين موضوع را با ما در ميان گذاشتند كه وقتى به شهرهاى بزرگ ايران سفر مى كنند يا در حال انجام وظيفه دينى نيستند، لباس هاى معمولى مى پوشند، چون رفت وآمد براى آنان آسان تر شده و مردم نيز به خاطر برخى مشكلات اقتصادى و سياسى كشور، به آنها بى احترامى نمى كنند.
محمدباقر احدى، روحانى ۳۵ ساله مى گويد: بعضى وقت ها اين امر به شدت آزاردهنده است، بنابراين، اگر مثل بقيه مردم لباس بپوشيم، خيلى راحت تر است.