انديشه پردازان اروپائى و آمريكائى در ديدارى دو روزه و پشت درهاى بسته در شهر لوكا در استان توسكانى ايتاليا روابط دوسوى اقيانوس اطلس و به ويژه اختلافات موجود در سياست هاى آمريكا و اروپا را مورد بررسى قرار مى دهند.
چگونگى برخورد با جمورى اسلامى يكى از موارد مورد گفتگوى اين انديشه پردازان است. طرح تغيير حكومت ايران به اختلافات دو سوى اطلس دامن زده است و انديشمندان نتوانستند بر سر سياست مشتركى در باره جمهورى اسلامى به توافق نظر دست يابند. دانيل پلتكا، نايب رئيس American Enterprise Institute واشنگتن و مى را ورامستر، پژوهشگر Hudson Institute در دو رساله سعى كردند انديشه پردان اروپائى را قانع كنند كه مبارزه نهائى با تروريسم اجبارا بايد به تغيير رژيم يا حكومت در جمهورى اسلامى منتهى شود.
در اين دو رساله بر سه عامل در اين رابطه تأكيد مى شود: تلاشهاى جمهورى اسلامى براى دستيابى به سلاح اتمى، حمايت و همكارى مقامات تهران با گروه هاى تروريستى چون حزب الله لبنان يا جهاد اسلامى فلسطين و زيرپا گذاشتن حقوق بشر به صورت مستمر در ايران از عواملى هستند كه انديشه پردازان آمريكائى را متقاعد ساخت كه بايد حكومت كنونى درايران را تغيير داد.
انديشه پردازان حاضر دراين كنفرانس ا صرار كنونى كاخ سفيد براى محكوم كردن نقض حقوق بشر در ايران و ممنوعيت حق مردم ايران براى تعيين سرنوشتشان در محيطى آزاد و سالم را سياستى بسيار مثبت ارزيابى مى كنند كه مى تواند نتايجى مثل تغيير حكومت مذهبى در اين كشور را به دنبال داشته باشد.
مخالفت با اين نظريه به عهده وزير امورخارجه سابق ايتاليا، لامبرتو دينى كه مبتكر گفتگوهاى انتقادى با جمهورى اسلامى است گذاشته شده بود. لامبرتو دينى معتقد است تغيير رژيم در ايران به هيچ وجه خطر گسترش سلاح هاى هسته اى در خاورميانه را دفع نمى كند و تنها راه جلوگيرى از دستيابى كشورهاى خاورميانه به سلاح اتمى مذاكره مستقيم با رهبران اين كشورهاست.
لامرتو دينى گفت نقض حقوق بشر نمى تواند دليل موجهى براى تغيير حكومت در ايران باشد زيرا به گفته وزير امورخارجه ايتاليا نبايد كشورهاى اسلامى را به رعايت حقوق بشر به معناى غربى اين واژه مجبور كرد و بايد تفاوت هاى فرهنگى را در روابط با كشورهائى چون ايران در نظر گرفت.
يك انديشه پرداز ديگر ايتاليائى، استفانو سيوستى، كه رياست انستيتوى سياست بين المللى رم را عهده دار است، تلاش براى برقرارى حكومت هاى دمكراتيك در خاورميانه و ايران را اتلاف وقت دانست. وى بر اين عقيده است كه برگزارى انتخابات آزاد همانطور كه تجربه عراق و افغانستان نشان مى دهد، ثبات و امنيت به دنبال ندارد و در نهايت بايد عدم امكان تحقق دمكراسى در خاورميانه را به عنوان واقعيتى غيرقابل تغيير در مقطع كنونى پذيرفت.