يك موزه كه تاريخچه روسپى گرى در شهر معدنى در ايالت مونتانا را نگه مى داشت، بر اثر دزدى و تخريب تدريجى ساختمان در خطر نابودى قرار گرفته است. براى سارقينى كه موزه فحشاء در شهر بيوت را مورد دستبرد قرار دادند، بسيارى از اشياء نه مى تواند ارزشى داشته باشد، نه قابل استفاده است. اما اقدام آنها باعث شد بنيانگذار ۶۲ ساله اين موزه آقاى رودى گاتزك كه با مشكل تعمير ساختمان ۱۱۵ ساله آن روبرو است به فكر تعطيل موزه «فحشاى دوما» بيافتد. در سال ۱۹۸۲ همزمان با تعطيل شدن آخرين معدن مس در شهر بيوت، آخرين مادام هم آخرين فاحشه خانه را تعطيل كرد. نيويورك تايمز ادامه مى دهد در شهر بيوت و شهرهاى ديگر غرب وحشى قديم، روسپى گرى رواج داشت و يكى از عوامل متمدن كردن غرب وحشى دانسته مى شود، اما اين كه اين بخش غيراخلاقى از تاريخ شهر بايد زنده نگاه داشته شود يا خير، موضوع بحث محافظه كاران و ليبرال ها در اين شهر است.
براى سارقينى كه موزه فحشاء در شهر بيوت ايالت مونتانا را مورد دستبرد قرار دادند، بسيارى از اشيائى كه در اين موزه نگه دارى مى شد، نه مى تواند ارزشى داشته باشد نه قابل استفاده است. اما اقدام آنها باعث شد كه بنيانگذار ۶۲ ساله اين موزه آقاى رودى گايتزك كه با مشكل تعمير ساختمان ۱۱۵ ساله آن روبرو است، به فكر تعطيل آن بيافتد.
خبرنگار نيويورك تايمز كرك جانسن، در گزارشى كه دراين باره تهيه كرده است، از جمله به يكى از اشياء اين نمايشگاه اشاره مى كند كه قنارى اى است موميائى شده پيچيده در يك دستمال داخل يك كيف زنانه، و توضيح مى دهد كه خيلى از فاحشه ها در اطاق هاى خود قنارى نگه مى داشتند.
ساختمان موزه، كه دوما نام دارد، محل يكى از فاحشه خانه هاى متعدد شهر معدنى بيوت بود كه بيشتر ۱۰۰ هزار تن ساكن آن را كارگران مرد تشكيل مى دادند.
اين ساختمان را بنيانگذار موزه، آقاى رودى گايتزك به صورت مخروبه در سال ۱۹۸۹ به مبلغ چندهزار دلار خريدارى كرده بود.
شهر بيوت، با رونق مس در اوائل قرن بيستم به خاطر معدن روباز مس كه در حومه آن قرار داشت، رونقى استثنائى يافته بود اما در سال ۱۹۸۲ هم زمان با تعطيل شدن آخرين معدن مس در اين شهر، آخرين مادام هم آخرين فاحشه خانه را تعطيل كرد.
نيويورك تايمز مى نويسد در شهر بيوت و شهرهاى ديگر غرب وحشى قديم، روسبى گرى رواج داشت و يكى از عوامل متمدن كردن غرب وحشى دانسته مى شود، اما اينكه بخش غيراخلاقى از تاريخ شهر بايد زنده نگه داشته شود يا به زباله دان تاريخ افكنده شود، موضوع بحث محافظه كاران وليبرال ها در اين شهر است و يك سناتور دمكرات مجلس ايالتى مونتانا، آقاى سناتور استيو گلوس در مصاحبه اى در كافه اى كه آنجا هم قبلا يك فاحشه خانه بود، به خبرنگار نيويورك تايمز گفت تلاش مى كند موزه فحشاء در ساختمان دوما را نجات دهد زيرا از نظر او اين ساختمان بخشى از تاريخ اجتماعى شهر را در خود جاى داده است.
يكى از عواملى كه مخالفت شوراى شهر بيوت با اين موزه را بر انگيخت، همكارى آقاى گايتزك با يك بنياد فرهنگى در باره فحشاء بود. با اين حال،
خانم نورما جين المدور، رئيس بنياد بين المللى كاركنان سكس براى هنر، فرهنگ و تحصيلات، كه در دهه ۱۹۹۰ قصد داشت در شهر بيوت جشنواره اى سالانه در باره فحشاء برگزار كند، در مصاحبه با نيويورك تايمز گفت يك گروه از اهالى شهر به شدت با جلب توجه به اين شهر به عنوان يك مركز فحشاء در گذشته مخالف هستند. وى افزود برنامه اين بنياد به هيچ عنوان احياى فحشاء نبود و نيست، و همچنين گفت كه موزه اى كه آقاى گايتزك در ساختمان دوما برپا كرد ربطى به اين ساختمان نداشت زيرا اشياء موزه را گايتزك از نقاط مختلف گردآورى كرده بود.
ولى بنيانگذار موزه، آقاى گايتزك كه متولد بيوت است و پدرش در هنگام كار در معادن مس كور شده است، مى گويد بيشتر اشياء را در اطاقى مخفى در اين ساختمان پيدا كرد، كه در سال ۱۹۴۰ به خاطر حمله پاسداران اخلاق قرار گرفته بود.
اما موزه ممكن است به كار خود ادامه دهد، آقاى گايتزك گفت دزدها مقدارى زيادى از اشيائى كه براى سرقت جمع كرده بودند، رها كرده، فرار كردند، شايد از ترس روح خانم الينور نات اين خانم، بنا به گزارش روزنامه اى كه در يكى از گوشه هاى اين موزه قاب شده است، در سال ۱۹۵۵ بعد از آنكه مردى كه مى خواست او را از فحشاء نجات دهد، براى بردن او نيامد، در كنار چمدان هاى بسته، به زندگى خود خاتمه داد.