درباره سردار قاليباف

سردار قاليباف بيش از ساير كانديداهاى انتخابات غير آزاد، ناعادلانه و استصوابى رژيم جمهورى اسلامى، تظاهر به «مردمى بودن» مى كند. البته اين سردار اخيراً گفته است كه او يك «ديكتاتور حزب اللهى» است. البته او فراموش كرده است كه مردم ايران بويژه جوانان و زنان و دانشجويان، پيش از آنكه اين سردار به تبليغ ديكتاتورى حزب اللهى بپردازد، با زبان «ديكتاتور» امروزى ايران آشنا هستند.
حادثه كوى دانشگاه تهران در ۱۸ تيرماه ،۱۳۷۸ قتل هاى زنجيره اى، سركوب مطبوعات در سال ۱۳۷۹ نمونه هائى از عملكرد و دستورات ديكتاتور است. البته پيش از قاليباف، عناصر اقتدارگرا به دنبال نهادينه كردن «ديكتاتورى مصلح» بودند. ديكتاتورى كه دانشجويان، روزنامه نگاران، فعالين سياسى، مبارزان، احزاب، وكلاى مدافع و خلاصه هر فرد يا نهاد مدنى كه به دنبال آزادى و دمكراسى باشد را سركوب كرده و به عوام وعده عدالت و رفاه مى دهد! اما هر چه از رفاه و عدالت سخن مى گويد به همان ميزان بى عدالتى، تبعيض و فقر و گرانى بيشتر مى شود. براى اينكه اصولا ديكتاتور ها اين نكته را در نمى يابند كه توسعه اقتصادى در يك ارتباط تنگاتنگ با توسعه سياسى است. نمى توان با برقرارى سيستم سركوب و بگير و ببند آزادى خواهان و نخبگان و بستن دهان گويندگان و شكستن قلم نويسندگان و در يك كلام حاكم كردن يك سكوت قبرستانى بر جامعه فكرى به گسترش حيات حيوانى در بخش ديگرى از اجتماع دسترسى پيدا كرد.
درست است كه فقر و گرانى و تورم و بى كارى جامعه را به وضعيت بحرانى كشانيده كه فكر آزادى و دمكراسى را از سر خود بيرون كرده و ديكتاتور با خيال راحت تر مثلا تداوم حكومت داده و به زعم خودش به «اصلاح گرى اصولگرايانه» بپردازد. اما اگر آزادى فكر و انديشه نباشد و نخبگان سركوب شوند، عدالت و رفاه نيز به دست نخواهد آمد. براى اينكه هيچ جامعه اى بر پايه دستور و ديكته به نظم اقتصادى و عدالت واقعى دسترسى نخواهد يافت. حتى كشور چين هم مجبور شده است تا حدودى شهروندان خود را آزاد بگذارد و مالكيت خصوصى را محترم بشمارد. اگر چه هنوز در ابتداى راه است. ولى در نهايت اگر بخواهد توسعه اقتصادى دولتى را به توسعه همه جانبه تبديل كند مجبور است از وضعيت تك حزبى خارج شود. مضافا بر اينكه مردم چين اگر چه گرفتار ديكتاتورى تك حزبى هستند اما از ديكتاتورى مذهبى كه حتى به امور شخصى و زندگى فردى آنها دست اندازى مى كند در امان هستند.
در هر صورت اين «ديكتاتور چه حزب اللهى» بايد بداند كه جوانان از دختر و پسر و زنان ايرانى سابقه سركوب در خرداد ۱۳۸۲ به دست قاليباف را فراموش نكرده اند. آنها براى خود ننگ مى دانند كه براى به دست آوردن يك لقمه نان، آزادى خود را به يك نظامى سركوبگر بفروشند.
دختران و پسران ايرانى هنوز خاطره ميدان «شهر و شلاق» را به ياد دارند. پس برو گم شو.
زندان اوين، بند ،۳۵۰ ساختمان قرمز
 سه شنبه، ۲۴/۰۵ /۲۰۰۵

پيام منوچهر محمدى به اهالى استان مازندران در مورد انتخابات
اهالى محترم استان مازندارن
با درود هاى فراوان
از آنجايى كه على لاريجانى از شهروندان «لاريجان» آمل در استان مازندران است، گروهى در صدد برانگيختن احساسات قومى شما براى حضور در پاى صندوق هاى رأى هستند. در حالى كه مدت ۲۶ سال است كه احساسات ملى- وطنى (كه بر احساسات قومى- استانى برترى دارد) توسط همين افراد لگدمال شده است، زيرا كه آنها اعتقادى به ايران و مردم ايران ندارند تا چه رسد به مردم مازندان.
بنابراين آگاه باشيد و از شركت در اين انتخابات غير آزاد و فرمايشى پرهيز كنيد. براى رهايى از استبداد و فقر و بى كارى راهى جز تحريم همه جانبه انتخابات وجود ندارد.
تحريم همه جانبه انتخابات موجب مى شود تا رژيم جمهورى اسلامى با بحران مشروعيت روبرو شود و تن به انتقال مسالمت آميز قدرت بدهد.
حكومت آينده ايران يك حكومت آزاد و دمكراتيك است كه رفاه، امنيت و عدالت را براى همه ايرانيان از جمله شما مردم غيور مازندران فراهم خواهد ساخت.
دانشجوى زندانى؛
منوچهر محمدى،
متهم رديف اول پرونده كوى دانشگاه تهران در تير ماه ۱۳۷۸
دبير كل اتحاديه ملى دانشجويان و فارغ التحصيلان ايران