وزارت امور خارجه جمهورى اسلامى به كشور هاى اروپايى هشدار داده است كه اگر پرونده هسته اى ايران به شوراى امنيت سازمان ملل ارجاع داده شود، بحرانى ايجاد خواهد شد كه كنترل آن از دست اروپايى ها خارج خواهد شد.
حميد رضا آصفى، سخنگوى وزارت امور خارجه، در گفتگوى خود با خبرنگاران در تهران افزود كه مذاكرات هفته جارى بين وزيران امور خارجه سه كشور اروپايى (آلمان، فرانسه و بريتانيا) و مسئولان عاليرتبه پرونده هسته اى جمهورى اسلامى يك فرصت نهايى است براى اين كه معلوم شود كه آيا دو طرف مى توانند از طريق گفتگو اختلافات خود را برطرف كنند. قرار است اين مذاكرات به احتمال زياد در روز چهارشنبه در ژنو برگزار شود.
اظهارات سخنگوى وزارت امور خارجه جمهورى اسلامى آميزه اى است از ياس و نا اميدى براى حل مسالمت آميز بحران هسته اى ايران و ادامه تهديد ها كه اگر مذاكرات هسته اى به شكست كامل بيانجامد، غرب بيش از جمهورى اسلامى زيان خواهد ديد.
آقاى آصفى و مقامات ديگر ايران مذاكرات روز چهارشنبه با وزيران امور خارجه سه كشور اروپايى را آخرين فرصت براى حل ديپلماتيك پرونده هسته اى كشور مى دانند.
سخنگوى وزارت امور خارجه ايران تأكيد كرد كه ايران در اين جلسه حرف و طرح جديدى براى ارائه ندارد و صرفا مى خواهد بشنود كه اروپايى ها چه حرفى دارند.
ظاهرا آخرين پيشنهاد ايران براى از سرگيرى مرحله اى غنى سازى در سطح محدود نيز كه تهران اميدوار بودد با استقبال اروپايى ها روبرو شود، از سوى آنها رد شده است.
سخنگوى وزارت خارجه ايران افزود كه جمهورى اسلامى ديگر سياست بهانه جويى و اتلاف وقت را نمى پذيرد و مى خواهد كه مذاكرات ژنو، مسايل را روشن كند.
آقاى آصفى تأكيد كرد كه اگر پرونده ايران به شوراى امنيت برود، اروپا بيش از همه زيان خواهد ديد و به سه كشور اروپايى ياد آور شد كه در آن صورت بحرانى ايجاد خواهد شد كه اروپايى ها هيچ كنترلى بر آن نخواهند داشت
او اروپا را تهديد كرد كه اگر مذاكرات به شكست بيانجامد در آن صورت ايران تعهدى را احساس نمى كند و بر اساس تصميمات يكجانبه فعاليت هاى هسته اى را آغاز خواهد كرد.
اين سخنان و اظهارات مقامات اروپايى و تحليلگران غربى در روزهاى اخير نشان مى دهد كه مذاكرات روز چهارشنبه در ژنو سرنوشت ساز است.
همانطور كه مقامات ايران از خود سرسختى نشان مى دهند، اروپايى ها نيز متقابلا مى گويند كه آنها به هيچوجه نمى پذيرند كه جمهورى اسلامى بتواند فعاليت هاى غنى سازى را ادامه دهد.
تحليلگران غربى معتقدند كه در روز چهارشنبه وزيران امور خارجه اروپا ممكن است براى ترغيب ايران به ادامه مذاكرات برخى امتيازهاى جديد را مطرح كنند ولى آنها به هيچوجه حاضر نيستند در مورد خواست اصلى خود يعنى توقف دائمى غنى سازى در جمهورى اسلامى عقب نشينى كنند.
ظاهرا كشورهاى اروپايى با آمريكا توافق كرده اند كه در مقابل پشتيبانى واشنگتن از مذاكرات هسته اى اروپا با ايران آنها هرگز از اين خواسته كوتاه نيايند.
برخى از صاحب نظران معتقدند كه ممكن است طرح موضوع غنى سازى اورانيوم ايران در روسيه نيز تاكتيك جديدى است از سوى اروپا براى ترغيب ايران به ادامه مذاكرات تا پايان انتخابات رياست جمهورى ايران در اواخر خرداد ماه.
با توجه به بى حاصل بودن حدود دوسال مذاكرات هسته اى بين ايران و اروپا و سخنان تهديد آميز دو طرف در هفته هاى اخير، بعضى از صاحب نظران وضعيت كنونى رابطه ايران و اروپا را به اين گونه تشبيه كرده اند كه گويا دو اتوموبيل با سرعت زياد به سوى يكديگر در حركت اند و اگر يكى از آنها عقب نشينى نكند، آنها با شدت به هم برخورد مى كنند.
پرسش اساسى كه در اين وضعيت مطرح مى شود اين است كه كدام طرف احتمال بيشتر دارد كه عقب نشينى كند.
ترديدى وجود ندارد كه اروپا مى خواهد بحران هسته اى ايران را ازطريق ديپلماتيك حل كند و به همين دليل وقت زيادى را روى اين موضوع صرف مى كند. شايد همانطور كه آقاى آصفى گفته اروپا نيز مطمئن نيست كه اگر پرونده ايران به شوراى امنيت برود، چه سرنوشتى خواهد داشت.
ولى در عين حال ظاهرا اروپا تصميم نهايى خود را مدتهاست كه گرفته و به هيچوجه نمى خواهد جمهورى اسلامى فعاليت هاى غنى سازى را ادامه دهد و به توانايى ساخت بمب اتم دست يابد.
بنابراين احتمال عقب نشينى اروپا در اين باره كمتر محتمل است. به خصوص كه بين قدرت هاى اصلى اروپا و آمريكا برخلاف بحران عراق در دوسال پيش در اين باره اتفاق نظر وجود دارد.
با توجه به اين اجماع نسبتا جهانى در مورد خطر فعاليت هاى هسته اى در جمهورى اسلامى، قدرت مانور ايران براى ادامه سياست هاى كنونى اش اندك است.
بعضى از تحليلگران معتقدند كه مقامات جمهورى اسلامى به رغم تهديد هاى اخيرشان راهى ندارند جز آنكه از مواضع سرسختانه خود تدريجا عقب نشينى كنند.
رهبران ايران به هيچوجه نمى خواهند كه پرونده ايران به شوراى امنيت ارجاع شود و تحريمهاى بين المللى عليه كشور وضع شود و حتى شوراى امنيت برخى اقدامات تندتر را عليه جمهورى اسلامى تجويز كند.
ولى آيا حكومت جمهورى اسلامى با توجه به تبليغات گسترده سال هاى اخيرش مبنى بر دفاع از حق فعاليت هاى هسته اى مى تواند به ناگاه عقب نشينى كند و به خواسته غرب تن در دهد؟ اين پرسش مهمى است كه احتمالا ذهن رهبران ايران را در هفته هاى سرنوشت ساز آينده شديدا به خود مشغول خواهد كرد.
