دو روز پيش، پس از بازگشت به هلند پس از چند مسافرت كارى، فرصتى پيش آمد تا با فراغ بيشتر به مرور مطالب رسانه ها بپردازم. برخورد مأموران امنيتى و انتظامى با من در فرودگاه تهران، با واكنش گسترده رسانه هاى گروهى هلند مواجه شده بود.
واضح است كه نماينده مجلس هلند بودن، هيچ حقوق انسانى بيشترى براى فرد ايجاد نمى كند. اما آنچه در رسانه هاى گروهى اينجا مورد توجه ويژه قرار گرفته، اين است كه چگونه مأموران امنيتى و انتظامى، به شيوه هاى غير قانونى به بازجوئى، تهديد و تفتيش پرداخته اند، بدون آن كه از بابت رفتار خود، كوچك ترين نگرانى اى داشته باشند.
به هر حال، آنچه در اين خصوص براى شخص من اهميت بيشترى داشته، جهت گيرى مشخص صحبت ها و تهديدات مأموران بوده كه به صراحت به من نسبت به ديدار با فعالان جامعه مدنى در هنگام مسافرت هايم به ايران هشدار مى دادند. گويى اين فعالان از نگاه آنان جنايتكاران خطرناكى محسوب مى شوند كه بايد با تمام وسايل ممكن جلوى هرگونه تماس آنها با دنياى خارج از ايران گرفته شود. وسايلى كه دامنه آنها، از ممنوع الخروج كردن اين افراد گرفته تا قرنطينه كردنشان در داخل ايران را از طريق فشارهاى غيررسمى در برمى گيرد.
وقتى حتى نماينده يك مجلس اروپائى (كه قطعاً حداقل براى پيگيرى نقض حقوق انسانى خود از امكانات بيشترى برخوردار است) بدين گونه براى «صحبت كردن» با فعالان جامعه مدنى در ايران تحت فشار فراقانونى قرار مى گيرد، سئوالى نگران كننده به ذهن مى رسد؛ سئوالى كه موضوع آن، ميزان امنيت «خود اين فعالان» در زندگى روزمره شان است.
با خود فكر مى كنم كه اگر من به جاى اين فعالان بودم، تا چه حد امكان اعتراض مؤثر و علنى به تهديد، تفتيش و بازجوئى غير قانونى از خود را مى داشتم؟