روزنامه بريتانيايى تايمز طى يادداشتى با اشاره به اظهارات تونى بلر، نخست وزير بريتانيا كه در مصاحبه تلويزيونى انتخاباتى اش هرگونه حمله نظامى آمريكا به ايران را منتفى خوانده، نوشته است كه آقاى بلر در سومين دوره نخست وزيرى اش سياست معروف به «چماق و هويج» را در قبال ايران در پيش خواهد گرفت و براى واداشتن روحانيون حاكم بر ايران به محدود كردن فعاليت اتمى شان، راه تعامل و گفتگو را برخواهد گزيد.
اما دين گادسن، نويسنده يادداشت، اعتقاد دارد كه تونى بلر در اين رويكرد خود به حكومت ايران، مردم اين كشور را در نظر نگرفته و اعتنايى به اين پرسش مهم نكرده است كه اگر زمانى ايران به قدرت هسته اى و برتر منطقه تبديل شود، آيا تمام اميدهاى مردم اين كشور به اصلاحات خودجوش در كشورشان به باد نخواهد رفت؟
وى سياست تونى بلر در قبال ايران را به سياستى تشبيه كرده كه بريتانيا در اواخر قرن نوزدهم و اوائل قرن بيستم نسبت به ايران داشته و رويكردش نسبت به اين كشور به تعامل با نخبگان اين كشور محدود مى شده، آن هم دو طيف متضاد و متفاوت از نخبگان: فرنگى مآبان يا ائتلاف روحانيون و صاحبان قدرت.
نويسنده روزنامه تايمز نوشته است: در مذاكراتى كه ميان سه قدرت عمده اروپايى و ايران بر سر فعاليت هسته اى آن كشور جريان دارد، با اينكه نتيجه بخش بودن اين مذاكرات هنوز مشخص نشده اما از حالا مى توان روحانيون حاكم بر ايران را برنده مذاكرات دانست چرا كه توانسته اند اين تضمين را دريافت كنند كه حمله آمريكا موجوديتشان را تهديد نخواهد كرد.
به عقيده يادداشت نويس تايمز، غرب رويكرد خود به ايران را به دو انتخاب مذاكره يا بمباران محدود كرده اما هيچ وقت اين راه حل را بدرستى در نظر نگرفته كه از طريق زدن ضربه هاى سياسى نيز مى توان با حكومت روحانيون در ايران برخورد كرد، آن هم در حالى كه عدم محبوبيت ميان مردم، به گفته وى، نقطه ضعف و پاشنه آشيل اين حكومت است.
راهى كه نويسنده روزنامه تايمز براى استفاده از عنصر عدم محبوبيت جهت ضربه زدن سياسى به حكومت ايران پيشنهاد كرده، حمايت از آن دسته از مخالفان حكومت ايران است كه خواهان برگزارى همه پرسى در اين كشور به منظور تغيير قانون اساسى ايران و تطبيق آن با موازين دموكراتيك است.
وى معتقد است كه همه پرسى تغيير قانون اساسى چترى است كه مى تواند همه مخالفان حكومت ايران را از هر طيف و تفكر و گروهى كه باشند گردهم آورد و از حمايت افراد تأثيرگذارى همچون آيت الله حسينعلى منتظرى، سرشناسترين روحانى منتقد حكومت ايران نيز برخوردار است.
يادداشت نويس تايمز، اعطاى رواديد آمريكا به محسن سازگارا كه پيشاهنگ طرح همه پرسى در ميان اصلاح طلبان ايران بوده است را نيز دليل پشتيبانى آمريكا از چنين همه پرسى اى مى داند.
وى به حمايت غرب از جنبش همبستگى در لهستان اشاره كرده كه به پايان سلطه كمونيسم در اين كشور انجاميد و با يادكردن از عسكر آقايف، رئيس جمهور پيشين قرقيزستان به عنوان يار نزديك روحانيون حاكم بر ايران، سقوط حكومت او را ناشى از انقلابى مردمى دانسته كه حمايت خارجى در پيروزى آن نقش داشته است.
نويسنده تايمز به آمريكا و متحدان غربى اش پيشنهاد داده كه به جاى پرهيز از دخالت مستقيم در تحولات سياسى داخلى ايران، از طريق حمايت از آن دسته از نقش آفرينان اين تحولات كه طرفدار دموكراسى در ايرانند، سياستى فعال در برخورد با روحانيون حاكم بر اين كشور اتخاذ كنند، همان گونه كه رونالد ريگان، رئيس جمهور آمريكا در سالهاى دهه هشتاد ميلادى ملاحظات ديپلماتيك را كنار گذاشت و آشكارا در مقابل ميخائيل گورباچف، رهبر وقت شوروى، به ديوار برلين اشاره كرد و گفت: «اين ديوار را خراب كن» .
يادداشت روزنامه تايمز با اين جمله پايان مى يابد كه بهايى كه غرب با دخالت در تحولات سياسى ايران خواهد پرداخت بسيار كمتر از بهايى خواهد بود كه با دست يافتن حكومت ايران به بمب اتمى يا با حمله آمريكا به اين كشور ناچار به پرداختن آن خواهد شد.