اى كرده خدا تو را پرى رو
تا روت زند به ماه پهلو
خود از چه كنى قيافه ات را
هول آور و زشت، عينِ لولو؟
بر تو نكند نظر به رغبت
حتّى كچلى فقير و هالو
گويد به دل: از كدام جنگل
يا غار گريخته ست يارو!
آن چشمه اى از طلا كه جارى
تا بر سرِ شانه داشتى، كو؟
اين را كه به جاش دارى امروز
هر گند و گُهى بخوان، مخوان مو!
نكبت زده اى، چنان كه انگار
از چاه در آمده ست چاخو
حمّام نديده است آن تن
بد جور شده ست معدنِ بو
هر درز از آن لباسِ ژنده
دارد صفى از هزار جوجو
آيى به نظر هزارها بار
وارفته تر از لهيده آلو
با زورِ حشيش از تنت رفت
آن چستى و چابكى آهو
اين لودگى تو را ندارند
اوباش كه مى كشند چاقو
گر ديو به جلدِ تو نرفته ست
كارِ تو چراست جمله وارو؟
بر گردنِ خود قلاده بسته
آويخته اى به گوش النگو
شرمى بكن و ميا به صفّه
مانندِ لگن بمان به پستو
درويشى اگر، بيا و كشكول
در دست بگير و رو به هر كو
كن بر درِ خانه ها گدايى
با ناله حقّ، نواى ياهو
نان و پلوى كه مى دهندت
بنشين و بخور كنارِ يك جو
چون سير شدى، بگير تسبيح
شكرى به سزا خداى را گو
امّا تو زن و لطيف جنسى
گل پيكر و گلرخى و گل خو
هرگز نشود كبوترِ عشق
با گند زدن به خويش راسو
بگذار بماند، اى همه ناز
بيرون به همان لطافتِ تو
با پانك گرى و لات بازى
كس را نبرى به جز خود از رو
خواهى كه شوى برابرِ مرد
زن باش و بده مصاف با او
با ناز بكن براش قُدقُد
وادار كنش به قوقوليقو
با مرد نمايى ات به دستش
اين جور مده هزار آتو
شهد از تو طلب كنند مردان
آيند به سويت از همه سو
در پيشِ تو دستها به سينه
با گردنِ كج زنند زانو
از بينِ همه گُزين يكى را
تو زن شو و او شود تو را شو
مانندِ تو خونِ دل خورد مرد
خون خوارى او كجا و زالو؟
مرد است چو طفلِ خسته، او را
آغوشِ تو جان فزا چو ننو!
با مرد برابريت حقّ است
در آدميت، نه زورِ بازو
آقا نشوى به اين اداها
ما مخلصتيم، باش بانو
در آب بشو پليدى خوك
تا بارِ دگر شوى همان قو
تا اسبِ تو را دگر نگويد
اين زشكى هجو ساز يابو!