از مَثَل هاى پهلوى
مردانه، مرگ را در خود گرفتن و بر آن چيره گشتن، حماسه دردناكى است كه انسان، دانسته خود را فدا كند تا بماند و در اينجاست كه مرگ، آغاز است نه انجام...
اينها را «شاهرخ مسكوب» نوشته است كه وقتى خواستم پاس دوستى را با ياد او حرفى بزنم، جز زبان خودِ او، زيباتر، سخنى نيافته ام و نمونه ها از سخنان او مى آورم كه در نيرو و توان معنا و لفظ، بنگريد و بينديشيد چه انسانِ آئينه سان بى غبارى را از دست داده ايم:
-اى بسا انديشه هاى زيبا كه در عمل دگرگونه و ناهنجار مى شوند. اين راه كوتاه از مغزتا دست، چه ناهموار و دراز است!
-هر انديشه كه براى رسيدن به رستگارى از كوره راه بيداد بگذرد، به فرجام نارستگار است.
-باشد كه پاكدلان نيك انديش، ديگر تنها به آرزوهاى زيبا، دل قوى ندارند و در سنگلاخ عمل، راه هاى خوش پايان را بيابند همچنان كه مزديسنا مى گويد: پندار و گفتار نيك بايد با كردار نيك همراه باشد و آنگاه است كه «رستگارى روى خواهد كرد.»
-در انديشه اوستا و شاهنامه، انسان، والاتر از سپهر بلند و برتر از هستى و نيستى است.
-با نيك ترين آرزوها زيستن، سربلند بودن، مغرور و سپس گمراه شدن، درد كسانى است كه به نيكى خود، دل قوى دارند و در انديشه چند و چون كارها نباشند.
انسان بزرگى بود، با درون و بيرونى يكسان، يك ايرانى نجيب و بزرگوار، انسانى از تبار نيكان و وارستگان و دريغا كه اقيانوس تيز شتاب و پرخاشجوى مرگ، فرا رسيد و قطره اى را در امواج، ناپديد كرد و ديگر فقط نامى مانده است و يادى و آثارى كه سال هاى دراز، زنده خواهند ماند و زندگى خواهند بخشيد.... و درد و حسرت، بهره ماست كه بخوانيم:
طومارِ درد و داغِ عزيزان رفته است
اين مهلتى كه عمرِ دراز است نام او
شرنگ