بيا دست از كلك بر دار، مشدى
بشو از خوابِ خوش بيدار، مشدى
دلم از بوى چاخانت به هم خورد
درِ آن گاله را بگذار، مشدى
نخواهد شد در اين بازار هرگز
به حرفِ مفت بارت بار، مشدى
مزن دم از خرد، زيرا خريت
زند در منطقِ تو جار، مشدى
زبانت روى دورِ باطل افتاد
خودت را مى كنى تكرار مشدى
همان يك جمله صد سالِ پيش است
كه هرجا گفته اى صد بار، مشدى
زيادى در گلويت باد دارى
افاده مى كنى بسيار، مشدى
نمى دانى كه از گندِ دماغت
همه هستند در آزار، مشدى
قر و اطوار هم اندازه دارد
بيا بس كن قر و اطوار، مشدى
تو پندارى كه مارِ هفت خطّى
بيا بيرون از اين پندار، مشدى
كه ما خطّ ِ تو را خوانديم آسان
مكش با خوش خيالى مار، مشدى
شعورت كو كه نگذارد به كارت
بلاهت بگسلد افسار، مشدى!
لبت مى جنبد و مى ريزد از آن
به چاكِ پيرهن ليچار، مشدى
نجنبى، عاقبت آشت شود سرد
زند پر از درختت سار، مشدى
على مى ماند و يك حوضِ خالى
به وضعى پيس و حالى زار، مشدى
نه تنها از تو هر بيگانه، بلكه
شود هر آشنا بيزار، مشدى
كسى كه يك خبر از خود ندارد
نباشد مخزن الاخبار، مشدى
پشيمان مى شوى وقتى كه ديگر
گذشته كارِ تو از كار، مشدى
از اوّل بى پدر بودى، خودت هم
همين را كرده اى اقرار، مشدى
ولى مادر چرا هيچت نياموخت
ادب در صحبت و رفتار، مشدى
نه همچون مؤمنانى با خداوند
نه با ابليس چون كفّار، مشدى
به هرجا چشمِ تو گل ديد، چيدى
به جاى آن نشاندى خار، مشدى
برو بشمار خود را هرچه خواهى
ولى ما را چو خود مشمار، مشدى
در اين عمرى كه از آن عار دارم
نديدم مثلِ تو بيعار، مشدى
به گوشت كى رسد حرفِ چو مايى
ميانِ ماست صد ديوار، مشدى
سر و كلّه زدن با تو گناه است
مرا شد لازم استغفار، مشدى
نبودم بد زبان، آخر تو كردى
به بد گويى مرا ناچار، مشدى
نمى خواهى شوى آدم، مشو، من
ندارم ذرّه اى اصرار، مشدى
به عمرى چون كج و كوله بماندى
كند خاكت فقط هموار، مشدى
چرا بايد كند بيهوده زشكى
نثارت گوهرِ اشعار، مشدى؟
كه تنها با اُولوالآذان بگويند
نصيحت را اُولوالابصار، مشدى!