روز يكشنبه هفتم فروردين يكهزارو سيصد و هشتاد و چهار خورشيدى برابر با بيست و هفتم ماه مارس سال دوهزار ميلادى گوئى طبيعت و خورشيد و فلك همگى در كار بودند تا زيباترين و دلپذيرترين روز بهارى را براى گراميداشت كورش بزرگ در شهر سن ديه گو در جنوب كليفرنيا فراهم آورند.
انديشه برپائى بناى يادبود كورش بزرگ از ديرزمان در سر بسيارى از ايرانيان و حتى غير ايرانيان در سراسر گيتى بوده است. آگاهيم كه برخى برآنند كه پيكره اى از اين اَبَر انسان را به بزرگى پيكره فرشته آزادى امريكا در بندر حيفا در اسرائيل برپا سازند.
بزرگداشت كورش براى آن نيست كه او شاهنشاه يا كشورگشا و يا بنيانگذار نخستين امپراطورى تاريخ بود. كورش را از آن به دير مغان و كليسا و كنشت عزيز ميدارند كه آتش آزادگى و آزادى خواهى براى همگان را همواره در دل و جان خود زنده نگاه ميداشت. هرودوت، تاريخ نويس يونانى، از فراتر از دوهزاروپانصد سال پيش گزارش ميدهد كه كورش شاهنشاهى دادگستر بود كه با مردم سرزمينهاى زير فرمان خود با احترام رفتار ميكرد، كه فرهنگ و آداب و رسوم آنان را ارج مى نهاد، كه باورها، آئين ها و دينهاى گوناگون آنها را محترم ميداشت و هيچگاه نميكوشيد زبان، دين وآئين و فرهنگ خود را بر آنان تحميل كند. به مردم و خواسته هاى آنان گوش فرا ميداد و چنانچه پيشنهاد سازنده اى ارائه ميدادند، آنان را مى ستود. هرودوت مى افزايد: مردم سراسر شاهنشاهى ايران كورش را «پدر» مى ناميدند.
كورش در نخستين روز پيروزى بر پادشاه ستمگر بابل، اعلام صلح نمود، مردم اقوام و تيره هاى گوناگون از جمله پيروان آئين يهود را آزاد ساخت، دارائى هاى آنانرا بديشان بازگرداند، اجازه داد هر دسته نيايشگاه خود را داشته باشد، و يوغ شرم آور بردگى را از گردن شمار زيادى از مردم دربند برداشت. دنياى آن زمان در پاسخ اينهمه آزادگى و آزادى خواهى و انسانيت كورش، كارهاى وى را تا بدانجا ارج نهاد كه نامش شانزده بار در تورات به نيكى برده شد وكورش «دست راست خداوند» نام گرفت.
ياد آورى و آموختن و آموزاندن انديشه هاى كورش بزرگ مبنى بر آزادگى، برابرى حقوق، مهربانى، تحمل و احترام به دين و آئين و عقايد و فرهنگ ديگران ديرزمانى در دل بسيارى از ايرانيان شهر سن ديه گو نيز جاى داشت. پس از ساخته شدن خانه ايران در بلبوآ پارك كه بزرگترين پارك و گردشگاه جنوب كليفرنيا بشمار ميرود، هموندان خانه ايران و ديگر ايران دوستان شهر همگى برآن شدند تا نمونه فرمان كورش را (كه اصل آن در موزه بريتانيا نگاهدارى ميشود) در جلوى خانه ايران در برابرديد همگان قرار دهند..
همكارى آغاز گشت و هر كسى گوشه اى از بار اين مهم را بر دوش گرفت: هموندان خانه ايران كه در اينكار پيشگام بودند، كوشش خستگى ناپذيرى را به سركردگى آقايان مهندس عظيمى، رئيس پيشين، و محمود صنعتى، رئيس كنونى خانه، آغاز كردند. نيك مرد ثروتمندى كه هميشه كوشيده است نيكوكارى هايش گمنام بماند، هزينه چند ده هزار دلارى كار را پرداخت. آقاى مارودين ابراهيم زاده، هنرمند برجسته و والاى پيكره ساز كه از هم ميهنان گرانقدر آشورى نژاد ميباشد، با جان و دل ساختن نمونه فرمان را بدون هيچگونه دستمزدى داوطلب شد.
از سوى ديگر تلاش سياسى براى گرفتن پروانه را تنى چند به رهبرى آقاى كورش هنگ آفرين دنبال كردند.
سال پيش، بنا به درخواست نويسنده اين سطور، شهردار واعضاء انجمن شهر سن ديه گو در يك نشست رسمى بار ديگر نوروز را رسماً روز دوستى ايرانيان و امريكائيان نامگذارى كردند. در مراسم دريافت فرمان كتبى مربوطه از شهردار، نمونه اى از فرمان كورش كه از سنگ منطقه آرامگاه وى در پارس ساخته شده و بر روى يك پلاك نفيس همراه با ترجمه انگليسى فرمان نصب شده بود، به نمايندگى از ايرانيان و به نشانه سپاس، به شهردار و مردم شهر اهداء شد. در سخنرانى متقابل، ضمن ابراز قدرشناسى، بار ديگر و بطور رسمى از مقامات نامبرده درخواست نمودم كه از كار ايجاد بناى يادبود كورش بزرگ در پارك بزرگ شهر و صدور پروانه مورد نياز پشتيبانى كنند. اين نكته همواره در ديدارهاى جداگانه با مقامات مزبور نيز هر بار به آنها گوشزد و يادآورى ميشد. سازمانهاى فرهنگى و اجتماعى ديگر هم هركدام به گونه اى از اين كار افتخارآفرين پشتيبانى نمودند.
سرانجام روز سرافرازى فرا رسيد و شهردار امريكائى شهر ما با افتخار از بناى كورش پرده بردارى كرد و بدينگونه نمونه استوانه اى شكل فرمان كورش به بزرگى بيست و يك اينچ يا نيم متر همراه با برداشتى از متن فرمان به زبان انگليسى بر روى تخته سنگ خاراى صيقل شده اى بسيار زيبا براى هميشه براى ديدن ميليونها نفرى كه هر سال به اين پارك زيبا مى آيند، جلوه گر شد. آنچه موجب افزايش شادى بيش از يك هزار ايرانى حاضر شد اين بود كه شهردار و اعضاء انجمن شهر طى فرمانى، اين روز را «روز كورش بزرگ» ناميدند.
اميد آنكه سازمانها و گروه هاى فرهنگى و ايرانيان آزاده و پشتيبان حقوق بشر در شهرهاى گوناگون در سراسر گيتى كار پيشگامانه سن ديه گو را دنبال كنند و روزى فرا رسد كه پيام انسان دوستانه كوروش در پارك ها و دانشگاه ها و مراكز پر رفت و آمد گوشه و كنار دنيا يادآور تحمل و احترام انسانها به يكديگر و مايه سرافرازى ايرانيان گردد. نكته جالب توجه اينست كه معمولا قالب چنين آثار هنرى فقط براى يك بار مورد استفاده قرار ميگيرد، اما هنرمند گرامى مارودين ابراهيم زاده موافقت نموده قالب اين اثر را براى تسهيل كار افراد و سازمانهائى كه تمايل به برپائى بناى يادبود كورش بزرگ در هر نقطه دنيا دارند آماده نگاه دارد. وسيله ارتباطى در اين مورد پست الكترونيكى (اى ميل) زير ميباشد:
Badi@Badi.net