در ميان دوستانى كه هزينه هاى دردناكى براى رشد جامعه ميدهند، اكبر گنجى و حسين قاضيان براى من متفاوت هستند. زمانى كه در سالهاى ۶۷-68 معاون بين الملل وزارت ارشاد بودم، اكبر گنجى در رايزنى فرهنگى در تركيه بود. از آن موقع تا كنون هر وقت به ياد دارم تلاش، خواندن، مطالعه، حرف زدن او در ذهنم مانده است. و البته همه اين ها تا حدودى همراه با شيطنت. سال اول رياست جمهورى آقاى خاتمى بود و هنوز دوران اوج قدرت اصلاحات. از اكبر كسى خبر نداشت. يك روز سعيد حجاريان در دفتر رياست جمهورى بود، كه خبر داد از داخل زندان اكبر گنجى زنگ زده كه مدت هاست در زندان است، چون يك جائى تحليلى داده است و او را دستگير كرده اند. برايمان عجيب بود روزنامه ها نبودند و كسى از سياست هم در روزنامه هاى موجود نمى نوشت. بعد از آن هم كه در حركت سياسى خود جاهاى خطرناك را نشانه رفت و به زندان افتاد و ماند و ماند، هنوز هم ادامه دارد.
ممكن است گروه هاى مختلف با محتواى ديدگاه اكبر اختلاف نظرهايى داشته باشند اما استقامت و پاى بندى او به اعتقاد و ديدگاهش فراموش نشدنى است. امروز با همسرش تلفنى صحبت مى كردم. سعى كرده ام كه وظيفه دوستى را انجام دهم و در مناسبت هاى شاد و شادى آفرين از خانواده اش احوالپرسى كنم. ميگفت: قول داده اند به او براى عيد مرخصى بدهند. گرچه اميد چندانى نداشت چون براى ده روز محرم كه به دزدان و قاچاقچيان هم مرخصى سراسرى داده بودند به اكبر مرخصى نداده بودند. اميدوارم تعطيلات عيد خوبى داشته باشد.
از حسين قاضيان هم ميخواهم ياد كنم. او به دليل نظرسنجى همراه با عبدى دستگير شد. آدم سياسى نبود. همواره در هر مسأله اى از او كمك فكرى ميخواستيم، نظراتش راهگشا بود و عالمانه. آرام و بى صدا، زندان مى كشد و كسى هم از او ياد نميكند.
من شخصاً هميشه نسبت به وسعت اطلاعات و انديشه ى پر و قلم روان او احترام ويژه اى قائل بودم.
آيا ميشود روزى را شاهد بود كه كسى براى انديشه زندان نرود؟