اكونوميست در مقاله تحليلى خود معتقد است كه حمايت آقاى بوش از مذاكرات و تلاش هاى ديپلماتيك انگلستان، فرانسه و آلمان براى منصرف كردن ايران از غنى سازى اورانيوم، موجب شده است كه آنها نفس راحتى بكشند. تغيير رويه آمريكا از سويى توان كشورهاى اروپايى در مذاكره با ايران افزايش مى دهد و به ادامه اين مذاكرات سخت كمك مى كند و از ديگرسو شكافى را كه ايران مى كوشيد در روابط اروپا و آمريكا از آن استفاده كند پر مى سازد و همچنين موضوع را بر مسأله اصلى متمركز مى كند، يعنى تخطى آشكار ايران از پادمان هسته اى.
اكونوميست سپس اين سئوال را مطرح مى كند كه اگر اروپا نتواند ايران را از ادامه فعاليت هاى هسته ايش منصرف كند، آيا جايى براى آزمايش بخت آمريكا باقى مى ماند؟ و سپس مى افزايد: آمريكا بدون شك چيزهاى زيادى براى پيشنهاد كردن به ايران در چنته دارد. مجازات هاى بازرگانى ايران توسط آمريكا نه تنها مانع روابط بازرگانى اين دو كشور شده است، بلكه سرمايه گذارى ديگر شركت هاى خارجى را به خصوص در زمينه نفت و گاز با مشكل روبرو كرده است.
اكونوميست مى افزايد: ولى مشكل در روابط آمريكا و ايران تنها بلندپروازى هاى مشكوك هسته اى ايران نيست. حمايت ايران از گروه هاى مسلح مخالف اسرائيل و مخالفت با روند صلح خاورميانه نيز موجب خشم آمريكا است. به خصوص كه ايران منكر موجوديت اسرائيل است. خودكامگى رژيم جمهورى اسلامى نيز مانع خشم آمريكا است.
اكونوميست آنگاه مى پرسد اگر ايران آمادگى خود را براى قطع فعاليت هاى هسته ايش اعلام كند، آقاى بوش چه خواهد كرد و مى نويسد: برخى در ميان همكاران او ترجيح مى دهند در انتظار بمانند تا دو سوم جمعيت ايران كه زير ۳۰ سال سن دارند رژيم ملايان را سرنگون كنند و در اين راه حاضر به حمايت از ايرانيان هم هستند.
به نوشته اكونوميست در هر حال اگر آمريكا بخواهد نقش اصلى ترى در صحنه ديپلماتيك هسته اى با ايران بر عهده گيرد، بايد با همين رژيمى كه در ايران هست معامله كند و مشكل ترين چالش نيز همين است. اكونوميست مى افزايد: مسأله در اينجا است كه هرگونه توافقى بخواهد صورت گيرد، ايران بايد كارى را انجام دهد كه تا به حال از آن امتناع مى كرد و آن سپردن تضمين هاى عينى و ملموس داير بر قطع فعاليت هاى هسته اى است.
به نوشته اكونوميست بعد از همه دروغ هاى گذشته اروپاييان حق دارند مظنون باشند و تنها تضمين قابل اطمينان از نظر آنها پايان يافتن غنى سازى اورانيوم و بازآورى پلوتونيوم است، اما ايران تأكيد مى ورزد كه دست از تكنولوژى هسته اى برنمى دارد و حتى تهديد كرده است كه از پيمان منع گسترش سلاح هاى هسته اى بيرون مى آيد. اكونوميست سپس حالتى را مورد بررسى قرار مى دهد كه ايران غنى سازى و بازآورى را كه به طور بالقوه مى توانند منتهى به توليد سلاح هسته اى شوند، ادامه دهد، در آن صورت چه؟ و مى نويسد: اروپاييان به ايران هشدار داده اند كه در اين صورت از خواست آمريكا براى ارجاع پرونده هسته اى ايران به شوراى امنيت حمايت خواهند كرد. اما در مقابل ايران به وتوى چين و روسيه در شوراى امنيت متكى است.
به همين دليل از نظر اكونوميست ديپلماسى بايد از تمامى امكانات برخوردار شود. اكونوميست مى افزايد: روسيه طرف عمده هسته اى ايران است و چين و ژاپن سرمايه گذارى هاى كلان در صنايع نفت و گاز ايران را در دست بررسى دارند و هيچ كدام از اينها نمى خواهند شاهد بى ثباتى ناشى از هسته اى شدن نظامى ايران باشند. اكونوميست نتيجه مى گيرد كه بنابراين اگر هر سه روسيه، چين و ژاپن پيام واحد سازش ناپذيرانه اى به ايران بدهند مبنى بر اين كه يا دست از غنى سازى بردارد يا در انتظار مجازات باشد، چنين پيامى مى تواند هزينه ادامه دادن فعاليت هاى هسته اى را به طور بازدارنده اى بالا ببرد.