شهر شرقى! شهر زخمى! شهر خون!
شهر ِ بر پيشانى ات داغ جنون!
شهر ويران گشته و شيطان زده
شهر نيرنگ و دروغ و شعبده
اى عروس خوشه هاى انتظار،
غرقه در سرخاب، اما داغدار
شهر ِ مرگ شادمانى! شهر غم!
كشتن انديشه، تبعيد قلم...
قامت آزادگى در بندگى
زندگى در پهنه بازندگى
شهر ِ تلخ بوسه هاى سود جو
عشق هاى هرزه و بى آبرو
دختران در حجله بى دامادها
طعمه هاى بستر جلاد ها
نو جوانان رفته تا حجم غبار
زنده با گرد سفيد مرگبار
مادران درماندگان بخت خويش
بردريده تا به دامان رخت ِ خويش
گرگ ها آسوده دل، آسوده جان
بر سر ميدان حراج يوسفان
هر كسى در هستى فرتوت خود
مى برد بر دوش خود تابوت خود
شهر من! آن روح سر شار تو كو؟
آن طنين نبض جاندار تو كو؟
شهر ِ من، تهران من! تهران من!
عشق تو ترجيع بند جان من
با تو اى مشت درشت سر نوشت
مى توان تاريخ را از نو نوشت
شهر من، اى شهر من فرياد شو!
تيغ نعره بر تن بيداد شو!
سر برون كن از غبار مردگى
پشت ِ پا زن بر سر افسردگى
بار ديگر اى اهورايى زمين
بوسه زن بر پاى مردى راستين
راستين؛ چون رستم صاحب نشان،
تا نپرهيزد ز كام هفت خوان
راستين؛ چون آرش نيكو سرشت،
تا بگرداند خطوط سرنوشت
راستين؛ چون مزدك آن عاشق ترين
تا برآرد دست عشق از آستين
راستين چون كاوه چرمينه پوش،
تا بر اندازد تبار مار دوش
راستين مردى كه تا شب سر شود
مشت هاى بسته اش خنجر شود!
چشم ما در انتظارى دير پاست
كاوه كو؟ مزدك چه شد؟ آرش كجاست؟
***
در درنگ اين طلوع واژگون
گر چه شستند آب را در جوى خون
گر چه خار هرزه بى پروا دريد،
سينه عشق و گلو گاه اميد...
گرچه عشق از عاشقى بيزار شد،
قلب ها از غم به خود آوار شد...
«گرچه» ، «گرچه» گرچه صدها «گرچه» باز
مى كند از هر طرف گردن دراز
هر چه را اما بلندايى بود
از پى هر «گرچه» ، «امّايى» بود
دانم و دانى كه اين شب سر شود
شب اگر يلداست هم آخر شود
تا سحر راهى نمانده، دل گواست
رنگ ِ شب خود شاهد اين مدعاست
بار ديگر آفتابى سينه چاك
مى رسد آسيمه سر از راه خاك
تا برانگيزد ز رخسارت غبار
تا برآرد از سياهى ها دمار
هسته ترديد ويران مى شود
ابرهاى مرده باران مى شود
از هم اكنون در زلا ل نور او
شستشو كن، شستشو كن، شستشو...