بنده حالا حقيقتى را عرض
مى كنم تا شود دلم خالى؛
تلخ بود اين حقيقت و بر فرض
تلخ شد خلق حضرت عالى:

قهر كن، سايه از سرم بر دار،
جيره ام را به روى يخ بنويس!
كى شود بنده بيش از اينها خوار،
زندگانيش بيش از اينها پيس!

خير، ديگر نمى كنم دايم
در حضورت دهان خود را چفت؛
پايم از فرط لرزه شد قايم،
رويم از شدت خجالت سفت!

تجربه مشت بر سرم كوبيد،
توى مغزم خروش و غوغا كرد؛
برق زد، رعد در دلم پيچيد،
چشمهاى مرا كمى وا كرد!

ديدم: اى واى! بس كه خر بودم،
اين همه خاك بر سرم مى شد؛
از حقيقت چو بى خبر بودم،
حرفهاى تو باورم مى شد!

مثل يك قورباغه احمق،
توى يك چاله اب الوده،
مانده خوش در جهالت مطلق،
سالها با خيال اسوده:

هرگز او را نداده اگاهى
هيچكس از وجود درياها،
غافل از زندگانى ماهى،
در جهان كرانه نا پيدا!

من هم از نسل ماهيان بودم،
اصل من اشناى دريا بود؛
گوهرى در لجن نهان بودم،
روحم از نور حق مصفا بود:

ليك تو قورباغه ام خواندى
تا بمانم هميشه در گنداب؛
گرد من گرد جهل افشاندى،
داشت افسون تو مرا در خواب!

بافتى مهملات پيوسته،
پيش چشمم گذاشتى پرده؛
شد افقهاى فكر من بسته
تا شدم عاقبت تو را برده!

ناگهان در گرفت طوفانى،
در گرفت و چه محشرى انگيخت؛
انچه تو ساختى به دورانى
جمله را از اساس در هم ريخت!

بعد، طوفان كه خوب شد ارام،
رفته رفته غبارها بنشست،
پاره شد پرده هاى ان اوهام،
در من ان سحرهاى تو بشكست:

افتابى به ذهن من تابيد،
چشمهايم گرفت از ان نور؛
جلوه اى از شكوه دريا ديد
در افقهاى روشن، اما دور!

ديگر ان قورباغگى از من
دور شد با طلوع اگاهى؛
عشق دريا دل مرا روشن
دارد و گشته ام همان ماهى!

حال تو، سر شكسته و بيتاب،
همچنان قور قور باطل كن؛
دست و پايى بزن در اين گنداب،
اب ان را براى خود گل كن!