سازمان ملل متحد كنفرانسى از ۶ تا ۱۷ در بوئنس آيرس پايتخت آرژانتين تشكيل داده تا درباره تغييرات جوى كه در حال پيشرفت است اقدامات جديدى را به عمل آورد ولى به نظر مى رسد كه نخواهند توانست به طور روشن به مجموعه ۱۸۹ قسمت عهدنامه اى كه درباره تغييرات جوى در سال ۱۹۹۴ در ريو امضاء شده موضوع جديدى را بيفزايند. زيرا مجدداً با تحريم آمريكا مواجه خواهند شد. مخصوصاً كه اين مرتبه بوش در انتخابات با موفقيت بهترى مواجه شده است. در سال ۲۰۰۱ بوش اظهار كرد كه كشورش پروتكل توكيو را كه كشورهاى صنعتى را مجبور مى كند كه اثرات انتشار گاز كربنيك را محدود كنند تصويب نخواهد كرد و از آن تاريخ تا به حال تصور نمى شود كه تغييرى در تصميم بوش حاصل شده باشد.
در مطالعه اى كه در كنفرانس ۲۴ نوامبر در ايسلند منتشر شد ثابت گرديده كه منطقه با تغييرات جوى شديدى مواجه ولى الحاق خواهد شد. ولاديمير پوتين در اواخر ماه سپتامبر در پروتكل كيوتو ممكن است مخالفت آمريكا را تخفيف دهد.
تصويب پروتكل به وسيله روسيه اجازه خواهد داد كه قرارداد از ۱۶ فوريه ۲۰۰۵ به مورد اجرا گذاشته شود.
كشورهاى صنعتى كه پروتكل را امضاء كرده اند بايد انتشار گازكربنيك را ۵درصد از اين تاريخ تا سال ۲۰۱۲ كاهش دهند. بازار پروانه انتشار كه از اول ژانويه وارد مرحله عمل خواهد شد با ورود روسيه اعتبار پيدا مى كند. ژاپن، كانادا و كشورهاى صنعتى كه پروتكل را امضاء كرده اند مى توانند از امتيازات بازار پروانه استفاده نمايند. مسئله مهم ورود كشورهاى بزرگ مثل چين، هندوستان و برزيل است كه آنها نيز آماده مى شوند كه پروتكل را بعد از سال ۲۰۱۲ به مورد اجرا بگذارند ولى در حال حاضر سكوت اختيار كرده اند. يكى از كارمندان وزارت محيط زيست اظهار مى كند مشكل فعلى عبارت از اين است كه مبارزه با گرماى جو را بتوان در رأس آژانداى سياسى قرار داد.
مبارزه با كاهش گازكربنيك براى كارخانجات هزينه اضافى خواهد داشت و ممكن است موجب انحراف رقابت بين كشورهائى كه پروتكل را امضاء مى كنند و كشورهائى كه آن را به مورد اجرا نمى گذارند بشود كه موجب دمپينگ اكولوژى خواهد گرديد. معهذا گزارش شوراى تجزيه تحليل اقتصادى كه در ۳۰نوامبر تحت عنوان «سياست محيط زيست و رقابت» منتشر شده حاكى از اين است كه استراتژى حفظ محيط زيست زياد روى رقابت كارخانجات اثر ندارد، به شرط اين كه افراد شايسته براى اداره انتخاب شده باشند. بعضى از مؤلفين عقيده دارند كه هزينه پوشش و تعمير مربوط به حفظ گرماى محيط بيشتر روى اقتصاد جهانى سنگينى مى كند.
نظر به اين كه دسترسى به منابع طبيعى كه تا به حال مجانى بوده در نتيجه افزايش گرما داراى هزينه خواهد شد مسئله مهم اين است كه وسايلى پيدا شود كه اين هزينه هر چه كمتر اقتصاد را متأثر سازد.
در ۱۱دسامبر سال ۱۹۹۷ پروتكلى در كيوتو در تكميل عهدنامه كادر سازمان ملل متحد روى تغييرات هواى جو از طرف كشورها امضاء شد كه هدفش براى كاهش يا تثبيت گازهاى اثر انتشار گلخانه مانند (GES- گاز كربنيك، پروتوكسيد ازت، هيدروفلوروركربن، هيدروكار بورپر فلوره و هگزافلورورد وسوفر) كه موجب گرمى هوا مى شدند امضاء شد. هدف اساسى پروتكل كاهش ۲‎/۵درصد انتشار گازهاى فوق الذكر بود تا سطح سال ۱۹۹۰ بين سال هاى ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ بايد صورت پذيرد.
به موجب ماده ۲۵عهدنامه هنگامى كه لااقل ۵۵ كشور امضاء كننده آن را تصويب كرده باشند نود روز بعد از آن مقررات قابل اجرا است. براى رسيدن به هدف كاهش يا ثبات انتشار گازكربنيك كشورهاى ضميمه عهدنامه علاوه بر استفاده از سياست و اقدامات مقرراتى يا مالياتى در سطح ملى سه نوع مكانيسم بازار را كه در پروتكل ذكر شده مى توانند مورد استفاده قرار دهند.
ابتدا مبادله بين كارخانجات پروانه هاى انتشار وقتى كه كشورى به هدف مقرر رسيده باشد مى تواند اضافه حق خود را براى آلوده كردن محيط به كشورى كه به هدف خود نرسيده بفروشد.
در ثانى هر كشورى مى تواند اعتبار انتشار گاز را خريدارى كند.
چگونه اتحاديه اروپا بازار پروانه انتشار را تنظيم خواهد كرد؟
براى تأمين هزينه هاى اقتصادى انتشارات پروتكل به كشورها اجازه مى دهد كه بازار مبادلات پروانه بين كارخانجات ايجاد نمايد.
كميسيون اروپائى در ۲۲ژوئيه ۲۰۰۳ دستورات كلى را قبول كرده تا به موجب آن از اول ژانويه ۲۰۰۵ چنين بازارى را در اشل اتحاديه اروپائى تشكيل دهد كه در آنجا در وهله اول پروانه انتشار گاز كربنيك بين كارخانجات صنعتى مبادله خواهد شد. براى اجراى اين برنامه هر كشور عضو يك طرح ملى كمك سهميه به بروكسل ارسال خواهد نمود كه براى سال هاى ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ تعداد ۰۰۰/۱۲۰ كارخانجات فولاد سازى، سانترال الكتريك، تسويه خانه هاى نفت، كاغذ سازى، كارخانجات شيشه و كارخانجات سيمان اجازه خواهند داشت كه طبق سهميه تعيين شده در اتمسفر انتشار گاز نمايند.
كارخانجاتى كه انتشار گازشان كمتر از سهميه بوده مى توانند بقيه سهميه خود را به كارخانجاتى كه ميزان انتشارشان از سهميه بالاتر بوده به فروش برسانند. براى كشورهائى كه مراعات سهميه را ننمايند جريمه معين شده است.
براى مثال ۱۲۳۴ منطقه صنعتى فرانسه اجازه دارند كه ۶۱/۴۷۴/۴۱۸/۱۵۰ تن گازكربنيك منتشر كنند. اين رقم با دقت بين صنايع تقسيم شده، چنانچه سانترال الكتريك ۳۲/۳۶ ميليون تن اعتبار دارد، فولاد سازى ۷۱/۲۸ميليون، تسويه خانه هاى نفت ۳۶/۱۹ ميليون تن، كارخانجات سيمان ۵۶/۱۳ ميليون. طرح ملى اختصاص سهميه فرانسه داراى ۶۹/۴ ميليون تن رزرو است كه براى پروانه هاى ظرفيت جديد احتمالى صنعتى نگهدارى شده ولى كميسيون اجازه انتقال آن را نخواهد داد.
افزايش حرارت جوى شديد كه در سال ۲۰۰۳ اروپا را فرا گرفت آيا در قرن ۲۱ يك مسئله عمومى خواهد بود؟ در سال ۲۰۴۰ بيش از نصف سال از گرماى سال ۲۰۰۳ شديدتر خواهد بود و در آخر قرن، تابستان ۲۰۰۳ نسبت به حرارت موجود مى تواند سرد تلقى شود.
در مطالعه اى كه در روزنامه علمى طبيعى در اول دسامبر منتشر شده چنين آمده كه مطالعات مركز هواشناسى هادلى انگلستان بيان مى كند كه افزايش اثرات انتشار گلخانه دو برابر خواهد شد كه خطر افزايش گرماى هوا در اروپا مثل سال ۲۰۰۳ وجود خواهد داشت.
دسترسى به منابع طبيعى كه تا به حال مجانى بوده است در نتيجه افزايش گرماى جو هزينه خواهند داشت. مسئله مهم اين است كه وسايلى پيدا شود كه اين هزينه جديد كمتر اقتصاد را متأثر سازد.
به عقيده كلود ماندل مدير اجرائى آژانس بين المللى انرژى نه تنها براى توسعه پروتكل كه وهمى است بايد اقدام نمود. بلكه بايد به پروتكل كيوتو بعد از آن كه آمريكا و كشورهاى تازه توسعه يافته نيز به آن ملحق خواهند شد. فكر كرد.
مذاكرات براى توسعه مندرجات پروتكل بعد از سال ۲۰۱۶ بايد از سال آينده شروع شود. در پروتكل كيوتو بايد مبادله پروانه انتشار را حفظ نمود.
بر عهده كشورها است تا تعريف هدف بازارها را كه مؤثرترين وسيله براى رسيدن به هدف باشد انتخاب نمايند. اين مبادلات مى توانند مؤثرترين وسيله براى تأمين مالى انتقال تكنولوژى به كشورهاى در حال توسعه باشد ولى بايد فورم تعهد را در نظر گرفت كه اين كشورها حس نكنند كه توسعه اقتصادى آنها تهديد مى شود.
مثلاً كشورهاى تازه پيشرفته مى توانند در وهله اول هدف هاى غير اجبارى را انتخاب نمايند كه به آنها اجازه مى دهد كه در رژيم مبادلات بين المللى مبادلات پروانه انتشار مثل فروشنده بالقوه وارد شوند كه اين امر خود موجب تشويق آنها به كاهش انتشارشان مى شود. اتحاديه بين المللى هدف براى ثبات غلظت گازكربنيك در فضا را به يك سطح غير خطرناك توصيف كرده است كه دقيق و مشخص نيست ولى مى دانيم كه مهمترين گازهادى اوكسيد كربن و كاهش زياد انتشار آن مربوط به فعاليت انسان ها است.
استفاده از انرژى فسيلى موجب ۸۰درصد انتشار گازكربنيك مى شود. براى كاهش آن بايد در همه جوانب اقدام شود براى بهبود تأثير انرژى، مى توان از سوخت هائى كه كمتر ذغال دارند مثل گاز طبيعى، استفاده كرد. افزايش قدرت هاى انرژى هاى بدون ذغال مثل نيروى اتمى و نيروهاى قابل تجديد شدن، و بالاخره در سانترال هاى الكتريكى كه با ذغال كار مى كنند يا صنايعى كه از ذغال استفاده مى كنند گاز كربنيك را جمع آورى كرده و در زيرزمين ذخيره نمود. بهترين راه صرفه جوئى انرژى در منازل مسكونى، سازمان هاى بازرگانى، صنايع و وسائل حمل و نقل است.