از جانِ شما غم و بلا دور
باشيد على الدّوام كيفور
روشن دلتان، دماغتان چاق
اسباب و بساطِ عيشتان جور
امروز مخم نمى كند كار
ذوقم شده است واقعاً كور
پايين كه رود نفس، مى آيد
بالا به هزار زحمت و زور
مستم نكند سه بطر مشروب
كيفم ندهد سه بست وافور
بد جور شده ست زخمِ كهنه
در اين دلِ رنجديده ناسور
دانيد چرا؟ براى اينكه
يك نامه رسيد از نشابور
آن شهر كه از جفاى چنگيز
ناجسته، كشد بلاى تيمور
ديروز از آن به جسم مغلوب
امروز از اين به روح مقهور
تا زندگى نكرده شايد
كرده بشود در آن سوى گور
آنجا كه محاسبات باشد
در دستِ فرشتگانِ مأمور
ظالم به جزاى بد مجازات
مظلوم به اجرِ خوب مأجور
با ديو بدان به قعرِ دوزخ
خوبان همه در بهشت با حور!
القصّه، چه نامه اى كه در آن
تاريخِ زمانه بود مسطور
در هر كلمه هزار عاشق
دلباخته، دلسوخته، مهجور
در هر كلمه تجلّى عشق
ناطق به هزار آتشِ طور
در هر كلمه به جرمِ خوبى
بر دارِ بدى هزار منصور
اين نامه كه در هزار دفتر
شرحش به كلام نيست مقدور
گويد به من: «اى كه با قوافى
در وِز وِزه بوده اى چو زنبور
خود را چه كنى به نوحه خوانى
در فاجعه سكوت مجبور!
بس نيست كه هست هر دلِ پاك
سخت از ستمِ نظام رنجور؟
شعرِ تو بگو در اين سياهى
خورشيد شود، بياورد نور
شعرِ تو بگو به روح بخشد
در اين شبِ زشت شادى و شور
زشكى، سخنت اگر چو خّيام
مستى ندهد چو آبِ انگور
در محفلِ ما كه تشنه جانيم
از خواندنِ شعر چيست منظور؟
ساقى نشوى، مباش قارى
باده ندهى، ميار كافور
ساكت بنشين، منال ديگر
داريم تو را، رفيق، معذور!