خبر هفته گذشته نيمروز زير عنوان تدابير شديد براى اجراى مقررات باعث نگرانى برخى از هم وطنان شد زيرا ما نظر دولت را كه تصميم دارد خارجيان بلاتكليف را به كشورشان باز گرداند، همانگونه كه از سوى وزير كشور اعلام شده بود نوشتيم.
حال براى اطلاع خوانندگان نيمروز مسئله امضاء ورقه عبور موقتى نمايندگى هاى جمهورى اسلامى براى بازگشت به ايران را كه داراى اهميت خاص است، بار ديگر توضيح ميدهيم. براساس آخرين اطلاعات، كسانى كه گذرنامه و يا شناسنامه به دولت آلمان ارائه نداده اند، بدون امضاء ورقه مزبور اخراج نمى شوند، زيرا سفارت جمهورى اسلامى برگه عبور بدون امضاء ورقه نام برده صادر نميكند. البته ايالات و شهرها اختيار دارند اقامت اينگونه افراد را حتى به اقامت يك روزه تبديل كنند.
بنا براين ايرانيان بايد سعى كنند درگيرى با ادارات اقامت نداشته باشند. در اين مورد بايد گفته شود كه نامه نگارى با سازمان هايى چون عفو بين الملل و پرو آزول بى نتيجه نخواهد ماند.
با گفتگويى كه ما با سازمان عفو بين الملل داشتيم به اين نتيجه رسيديم كه ايرانيان خلاف ديگر خارجيان مقيم آلمان به اين سازمان بصورت جمعى نامه نمى نويسند و حتى كوشش نميكنند حرفشان را بگوش دولت وسازمانهاى وابسته به آن برسانند. يكى از كاركنان سازمان عفو بين الملل به نويسنده روى خط آلمان گفت. براساس اطلاعات ما ايرانيان مخالف در خارج بيشتر وقت خود را صرف جنگ با يكديگر ميكنند تا همكارى براى زيستن در خارج.

كنترل كارمندان اداره ضد جاسوسى
برنهارد فالك قائم مقام اداره كل آگاهى كشور دستور داده بود تلفن ۲۰ نفر از كارمندان عالى رتبه اين اداره كه مأمور حفاظت از خرابكارى هستند، محرمانه كنترل شود.
براساس دستور وى قرار بوده كه اين كنترل طى مدت ۱۲ ماه بطول انجامد.
اين افراد كارمندان بخش شناسايى و مبارزه با فروشندگان و جاسوسان اسلحه هاى مرگبار دسته جمعى بودند (اداره ضد جاسوسى). فالك به اين خيال كه آنها احتمالأ اسرار دولتى رافاش ميكنند، دستور كنترل تلفن هاى روزانه آنها را صادر كرده بود.
كلاس مارسن رئيس سازمان كارمندان آگاهى كشور در اين زمينه اظهار داشت. بايد تحقيق شود كه آيا فالك بر عليه قانون مخابرات و كنترل تلفن كه جزو مسايل محرمانه مردم است عمل كرده يا نه. در صورت مثبت بودن وى بايد مقابل دادگاه جوابگو باشد. ديگر اينكه اخلاق ادارى و محرمانه بودن مسائل را زير پا گذاشته است.
در حال حاضر چندين كارمند آگاهى از گروه مزبور تصميم دارند بر عليه فالك به دادستانى كشور شكايت كنند. سخنگوى فالك حاضر نشد در اين زمينه جواب بدهد.

درگيرى خيابانى مليت ها
پليس شهر برلين در يك نامه محرمانه كه بخشى از آن توسط يك روزنامه نگار برلينى كشف شد، به روساء خود خطر ناشى از درگيرى هاى خيابانى مليت هاى مختلف عرب، ترك و آفريقايى را هشدار دادند.
در اين نانه آمده است كه در بسيارى از موارد درگيرى پليس ميترسد مداخله كند زيرا به تعداد حمله هائى كه اخيراً به پليس ميشود، افزوده شده است. ديگر اينكه جوانان خارجى پليس را در چند مورد تهديد كرده و گفته اند: خيابان متعلق به ماست، اينجا را ترك كنيد.
پليس تاكنون شاهد درگيرى شديد بين گروهاى مسلمان ترك و عرب بوده. در اين درگيرى ها، عرب ها، ترك ها را مسئول مشكلات فعلى خارجيان و جلوگيرى از پذيرش آنها در جامعه آلمان ميدانند.
در گزارش پليس آمده است كه اكثر اين افراد جوان و بيكار هستندو هريك ديگرى را مقصر ميداند.
يك جامه شناس آلمانى كه متخصص امور خارجيان بويژه مسلمانان است در گفتگويى اظهار داشت كه نوع و مسير جرم در كشور عوض شده. در پشت جبهه مليت هاى مختلف و در مقابل آنها پليس قرار دارد كه قبولش ندارند. مسلمانان و حتى مسيحيان در خيابانهاى برلين به جان يكديگر افتاده اند و دولت بايد چاره انديشى كند زيرا هرچه به اجراى قانون مهاجرت نزديك تر ميشويم، مشكل بيشتر ميشود.

مصرف حشيش در سوئيس بالاتر از همه كشورها
دولت سوئيس اعلام كرد كه مصرف انواع حشيش در اين كشور بالاتر از همه كشورهاى اروپايى است. در اين آمار آمده است كه از هر سه نفر جوان بين ۱۱ تا ۱۶ ساله يك نفرشان حشيش ميكشد. كشورهاى انگليس و اسپانيا بترتيب بعد از سوئيس قرار گرفته اند.
جامعه شناسان افزايش مصرف حشيش بين جوانان را عدم اعتقاد آنها به آينده ميدانند. جوانان بيشترشان بر اين عقيده هستند كه در آينده امكان زندگى با شغل و خانواده و يا ورود به دانشگاه برايشان وجود ندارد.
در مورد مصرف حشيش، پليس اعلام كرد كه انواع آن از جمله مراكشى، اففانى و آمريكائى مصرف ميشود.

ضرورت قسم به قانون اساسى
ادموند اشتويبر، نخست وزير ايالت بايرن و رئيس حزب اتحاديه سوسيال مسيحى ها در مصاحبه اى با روزنامه پر تيراژ و جنجالى بيلد سايتونگ گفت كه كسانى كه ميخواهند گذرنامه آلمانى داشته باشند، بايد به قانون اساسى آلمان قسم ياد كنند، حقوق مردم و قوانين را محترم شمارند. آنچه كه ما ميخواهيم، چيزى است كه در كشورهاى ديگر يك مورد معمولى است. رهبر حزب مزبور اضافه كرد. كليه خارجيان مقيم آلمان بايد مجبور شوند فرزندان خود را به مدارس و كودكستانهاى آلمانى بفرستند زيرا آنها از كشورهايى با فرهنگ هاى ديگر مى آيند. در غير اين صورت از اول سال آينده كه قانون مهاجرت اجراء ميشود، مشكل ما بيشتر خواهد شد. وى گفت زندگى خارجيان در شهرهاى بزرگ بدون ارتباط با آلمانى ها است و اين راه غلط است. بايد به خارجيان امكان داده شود سريع در جامعه پذيرفته شوند، بنابراين اگر كسى نخواهد جامعه ما را بپذيرد، نمى تواند اينجا زندگى كند.
يورك شون بوم وزير امور داخله براندنبورگ از حزب دمكرات مسيحى ها پا را از اين فراتر گذاشته و از دولت ميخواهد تا براى شهرها، مدارس، منطقه هاى شهرى و حتى كودكستان ها تعداد خارجيان را از قبل مشخص كند و اجازه ندهد از مرز اين تعداد بگذرند. وى گفت بيشتر خارجيان در يك محل باهم زندگى ميكنند و به همين دليل در جامعه اروپا پذيرفته نميشوند.

رابطه خوب با خارجيان
از آنجائيكه زندگى خارجيان در اروپا يك مسئله داغ روز است، احزاب سعى بر اين دارند تا قبل از اجراى قانون مهاجرت نظريات خود را بگويند. خانم كلاديا روت رئيس حزب سبز ها گفت آمار موجود ثابت ميكند كه زندگى خارجيان در كشور ما و رابطه آنها با آلمانى ها، عادى است. آلمان يك كشور مهاجرپذير است و اين ما هستيم كه بايد سعى در پذيرا شدن خارجيان در آلمان باشيم.
وى شديدأ به احزاب اتحاديه سوسيال مسيحى ها و دموكراتهاى مسيحى حمله كرد و گفت آنها ايجاد آشوب و ترس و وحشت ميكنند. آنها مسئله جنگ فرهنگ ها را پيش ميكشند در حاليكه همه بحث هايشان سطحى است. بايد برنامه پذيرش خارجيان را پايه گذارى كرد و شعار نداد.
خانم بر بر هون وزير محيط زيست ايالت نورد راين وستفالن (پايتخت دوسلدورف) گفت پذيرا شدن خارجيان در جامعه بهترين مبارزه با تروريست ها و اسلامى هاى راديكال است. بنابراين نبايد دسته بندى، مرز بندى و قطب بندى كنيم. اگر چنين كنيم، مشكلات را افزون كرده ايم نه كم.
آنچه تاكنون در شرايط غير رسمى مورد بحث قرار گرفته، تقسيم بندى فعلى خارجيان در آلمان است. دولت براى جلوگيرى از هرگونه سوء تفاهم بين خارجيان و دستگاهاى دولتى حاضر نيست در اين زمينه اظهار نظر كند. آنچه مسلم است اينست كه ايرانيان جزو اندسته از خارجيان هستند كه خيلى سريع زبان آلمانى را فرا ميگيرند و بين آلمانى ها زندگى ميكنند و جامعه آنها را مى پذيرد. تا كنون ديده نشده كه ايرانيان فرزندانشان را به مدارس اسلامى و يا درس قرآن بفرستند و اگر موردى ديده شده آنهايى هستند كه در نمايندگى هاى جمهورى اسلامى خدمت ميكنند. ديگر رابطه خوبى است كه آلمان از طريق يوشكا فيشر وزير امور خارجه با ايران دارد. اين رابطه ربطى به مشكل ايرانيانى كه داراى اقامت تحملى هستند، ندارد زيرا وزير امور خارجه موقعيت و سياست ايران را خوب ميشناسد و چه بسا كه در اين زمينه مشاور خوبى براى وزير كشور باشد، البته در جهت منافع ايرانيانى كه مشكل اقامت دارند.
بر اساس اطلاعات نويسنده روى خط آلمان، اتحاديه اروپا در آينده نزديك به اين مسئله رسيدگى خواهد كرد زيرا مشكل در حال افزايش است. احزاب چپ رو، سبز ها و سوسياليست ها تعيين محل زندگى براى خارجيان را نوعى دخالت در امور خصوصى آنها ميدانند، ليكن خود معتقد به اين نكته هستند كه مشكلات فعلى ناشى از عدم توجه اروپا در گذشته به زندگى خارجيان است و آنها را در حقيقت به حال خود رها كرده اند.

پذيرفتن خارجيان در دهه ۶۰ كار صحيحى نبود
هلموت اشميت صدراعظم سابق آلمان از حزب سوسيال دموكراتها در مصاحبه اى اظهار داشت كه آوردن خارجيان در دهه ۶۰ به آلمان كار درستى نبود و كشور را در حال حاضر دچار اشكال كرده.
اوتو شيلى وزير كشور به هم حزبى خود اعتراض كرد و گفت: ما بايد نوعى طرز فكر و راهى پيدا كنيم تا با مسلمانان آلمان به توضيح مشكلات بپردازيم.
شيلى گفت: اين طرز فكر بايد اخلاقيات را در نظر بگيرد. بهمين دليل من از ايالات ميخواهم كه از كليه امكانات خود استفاده كنند تا بتوانند مسائل اسلامى را تشريح كرده و جوابگوى سئوالات فعلى باشند. وى گفت يك برنامه سه زاويه اى براى تشريح مشكلات كه روحانيون كشور نيز بايد در آن سهيم شوند، به دولت ارائه داده است.
اول اينكه شهرها بايد براى پذيرا شدن خارجيان در جامعه مسابقه بگذارند و هرسال به بهترين ها جايزه بدهند. براى اجراى اين كار بزرگ، بنياد برتلس مان كه بزرگترين ناشر در كشور نيز هست، كمك خواهد كرد. دوم تشريح فكرى مسائل است كه روحانيون و جامعه شناسان در آن نقش اساسى دارند و بالاخره قاعده اى براى اسلامى بنام اسلام اروپائى است، زيرا مسلمانان اروپا مخالف خشونت هستند.
وزير كشور ادامه داد كه از اين پس مجرمين خارجى خيلى سريع از كشور اخراج خواهند شد. با اجراى اين نكات ميتوانيم قانون مهاجرت را در سال آينده به مورد اجراء گذاريم.

اين نشريه آلمانى زبان به نقل از نشريه انگليسى زبان «Sunday Times» ادعا دارد كه آقاخان، رهبر فرقه اسماعيليه ناگزير است كه خود را با گرانترين مهريه تاريخ معاصر آماده مقابله سازد. وى پيش بينى مى كند كه همسرش در اين جدائى بيش از نيمى از ثروت و حتى درآمد مالى آينده او را تصاحب كند كه رقمى حدود ۷۷۰ميليون يورو حدس زده مى شود. اين نشريه در ادامه گزارش خود مى افزايد: در حالى كه همسر آقاخان، «بگُم اينارا» به هيچوجه طالب انتقامجوئى نيست، ولى وكيل مدافع ايشان خانم MAGGIE RAE در نظر دارد كه اين مبلغ هنگفت را به سود همسر دوم آقاخان، از رهبر فرقه اسماعيليه بستاند، زيرا موكل وى به خاطر ازدواج خود با آقاخان و گرويدن به دين اسلام، موقعيت شغلى خود را از دست داده است. در ضمن شايعات بسيارى رواج دارد كه خانم RAE يكى از وكلاى سرسخت بوده و همان وكيلى است كه توانست در ماجراى طلاق پرنس چارلز، (وليعهد انگلستان) براى دايانا رقمى حدود ۲۵ميليون يورو مطالبه نمايد. اين نشريه همچنين مى افزايد: حال آقاخان تلاش دارد كه محل رسيدگى به اين جدائى را به دادگاهى در كشور فرانسه انتقال دهد، زيرا اميدوار است كه در آن كشور با هزينه كمترى روبرو شود، ولى با اين وجود از آن بيمناك است كه پيروان فرقه اسماعيليه از ثروت و اندوخته رهبر مذهبى خود كه يكى از جانشينان مستقيم پيامبر اسلام است آگاه و مطلع گردند. به نوشته اين نشريه هر يك از پيروان ۲۰ميليونى اين فرقه موظفند كه ساليانه مبلغى حدود ۵/۱۲درصد از درآمد خود را به يكى از حساب هاى بانكى آقاخان در كشور سوئيس بپردازند. كارشناسان مالى بر اين باورند كه اين واريزى ها در سال رقمى بين ۷۷ تا ۱۶۲ميليون يورو را شامل مى گردد.
از قرار سخنگوى بگُم اينارا «لرد بل» و يكى از مقامات رسمى نزديك به آقاخان حاضر نشدند توضيحى در اين مورد به نمايندگان رسانه هاى گروهى بدهند. در پايان اين گزارش از قول يكى از دوستان آقاخان اضافه گرديده است كه رهبر فرقه اسماعيليه در ماجراى نخستين طلاق خود از همسر اولش «SALLY CROKER» در سال ۱۹۹۵ ترسائى مبلغى حدود ۴۲ميليون يورو به عنوان مهريه پرداخت نموده است.
لازم به يادآورى است كه طبقات گوناگون بشرى از روزگاران دور براى حفظ و دستيابى به منافع و مزاياى اقتصادى و اجتماعى بيشتر، در اديان و مذاهب و حتى سنت هاى مردمى تغييراتى داده و براى تأمين مصالح اجتماعى به نام خدا و پيامبر و پيشواى دينى، فرقه جديدى به وجود آورده اند و با بهره بردارى از قراردادها، به مخالفت و دشمنى با دگرانديشان پرداخته اند. بسيارى از كتاب هاى معتبر، فرقه هاى منشعب از دين اسلام را فزون از يك سد مى دانند. در ايران، سرزمين اهورائى ما، شيعه دوازده امامى و فرقه اسماعيليه از لحاظ نفوذ و قدرت مذهبى از ديگر فرقه ها برترى خاصى نشان مى دهد. اسماعيليان يك جريان مذهبى (انقلابى) در داخل شيعيان هستند. اختلافى كه آنان با شيعيان دارند، آن است كه اسماعيليان به جاى دوازده امام فقط به هفت امام قائل مى باشند. در ديوان قطع و مقطعات ناصرخسرو، زير عنوان مقدمه به قلم شادروان تقى زاده مى خوانيم: «... مذهبى كه پيروان آن در كتب ملل و نحل و تواريخ و سيره به اسامى و عنوانات مختلف اسمعيلى، باطنى و قرمطى، فاطمى، شيعه سبعيه و به اصطلاح دشمنان آنها ملاحده ذكر مى شود، شعبه اى از مذهب شيعه بوده كه فقط به هفت امام قائل بودند، يعنى از ائمه ۱۲گانه شيعه اثنى عشر فقط تا امام ششم آنها را معتقد بودند و پسر وى اسمعيل را امام هفتم دانسته و دوره امامان را با وى ختم شده مى دانستند. پسر اسمعيل مزبور، محمد را قائم موعود مى پنداشتند و پس از امامت را در اولاد او به ترتيب مخصوصى قائل بودند. مؤسس اين طريقه خود محمدبن اسمعيل، ولى مروج و مجدد و بلكه در واقع مؤسس حقيقى شالوده آن عبدالله بن ميمون القداح بود كه خلفاى فاطمى، خود را از اعقاب او مى دانستند...»
دوزى (DOZY) نيز ضمن بيان عقايد اسماعيليه مى گويد، عبدالله بن ميمون اصلاً ايرانى خالص بوده و به فرزندان على به همانگونه مى نگريست كه به ساير افراد عرب نگاه مى كرد و آنها را فقط براى نيل به هدف به كار مى برد. او ياران خود را در ميان كافران، بت پرستان و اهل فلسفه يونان جستجو مى كرد.
دو خويه، دانشمند بزرگ هلندى نيز مى نويسد، نفرت شديدى كه نسبت به عرب و اسلام دروغين عهد بنى اميه و بنى عباس وجود داشت، سبب گرديد كه در اواسط قرن سوم هجرى عبدالله بن ميمون القداح را كه شغلش كحالى و نژادش ايرانى بود فكر و انديشه اى به نظر آيد كه از دو جهت شگفت بود، يكى از جهت جرأت و نبوغى كه در طرح نقشه ديده مى شد و ديگر از جهت اين كه با اطمينان خاطر و قوت قلب و شدت عمل به موقع اجرا گذاشته شد. يكى ديگر از محققين و پژوهشگران غربى بنام (اته) نيز بر اين باور است كه آنچه مسلم است تا ظهور عبدالله بن ميمون القداح در حدود سال ۸۷۳ ميلادى، فرقه اسماعيليه يكى از فرق عادى شيعه بود و بين فرق مختلف شيعه اهميت چندانى نداشت، ولى بعد به علل و جهات سياسى و اقتصادى و براى مبارزه با حكومت ظالمانه خلفا اين فرقه در اثر حمايت مردم ناراضى اعتبار فراوان كسب كرد و مدت چهار قرن با دين و دولت خلفاى عباسى به جنگ و مبارزه برخاست. به ادعاى براون از با قريحه ترين مبلغين ايشان، ناصرخسرو، سخنور و جهانگرد معروف است كه لقب بزرگ حجت خراسان داشت و مردى بود با حرارت، با حميت، صاحب طبع آتشين، طينت پاك و ضمير روشن به اصالت نسب فاطميان كه مسلماً معتقد بود.
ناصرخسرو كه پس از مسافرت مصر و مشاهده اوضاع اجتماعى آن سرزمين به مذهب اسماعيليه گرويده است، سيماى اسماعيلى خود را در ديوان خود آشكار نموده است. به طور كلى فرقه اسماعيليه نه تنها طرفدار مردم بودند، بلكه از آزادى بحث و مناظراه نيز حمايت مى كردند و از اين راه به رواج منطق و فلسفه كمك شايان مى نمودند و به همين جهت يعنى به علت آزادى انديشه مورد نفرت روحانيان قشرى و متعصب بودند و هستند، تا جائى كه بعضى از مسلمانان آنان را مورد شماتت و سرزنش قرار داده و پيروان اسماعيليه را مرتد و خدانشناس خوانده اند. ناگفته نماند كه رشد و گسترش نقشه اسماعيليه بيشتر مرهون مساعى و كاردانى مبلغين و پيروان آنها بود. مأموران تبليغاتى اين فرقه با احاطه اطلاعى كه بر ضمائر و قلوب مردم طبقات مختلف داشتند، با صبر و حوصله فراوان به مناطق مختلف سفر كرده و مردم را به گرويدن از مذهب ۱۲ امامى به ۷امامى، قرآن (آخرين كلام خدا) و عدم رعايت به مراسم ظاهرى مذهبى نظير نماز و روزه، زكوة و حج دعوت مى نمودند.