شاعرانِ نكته سنج و نكته ياب
رهروانِ راههاى ناصواب
نسل در نسل از همان عصرِ حجر
تا همين عصرِ جديدِ انقلاب
عاشقانِ دخترِ رز بوده اند
خواستارِ باده گلرنگِ ناب
از ميانِ جمله نعمتهاى خاك
كرده اند اين تلخ وش را انتخاب
نه در آنها شوقِ ديدارِ بهشت
نه در آنها خوفِ عقبى و عقاب
از جنابِ رودكى و عنصرى
تا بهار و زشكى نامستطاب
هيچيك را نيست در روزِ جزا
قاضى ديوانِ محشر را جواب
مطمئنّاً نوشِ جان خواهند كرد
در جهنّم تا ابد سُربِ مذاب
ليك بعد از انقلاب، اكنون چرا
شاعران بى هيچ ترس و اضطراب
مى كنند اوصافِ مى را باز گو
در خلالِ شعرشان با آب و تاب؟
شاهدى بر مدّعايم هر كه خواست
گويمش بى زحمت، اى عاليجناب
در «صحيفه» ، نامه «شعر و هنر»
كه به «حزب الّله» دارد انتساب
شاعرانِ مكتبى را نيست هيچ
از ستايش كردنِ مى اجتناب
آخر اين اُمّ الخبائث شد حرام
نه خود و نه گفت و گويش هست باب
يك تن از آن شاعرانِ مكتبى
با ولنگارى بيرون از حساب
با كُلنگِ استعاره در سخن
كرد ايمان را، ندانسته، خراب
خواند قرآن را خُم و آيات را
ساغرِ لبريز كرده از شراب
شيوه ساقى گرفت و بانگ زد
در طلوعِ نقره فامِ آفتاب
بر مسلمانان كه: اى مستانِ حقّ
با دو سه پيمانه از اُمّ الكتاب
در دل و در چشمهاتان بشكنيد
رخوتِ مخمورى و افسونِ خواب
يعنى اى مؤمن، برو قرآن بخوان
تا بيابى رستگارى از عذاب
بايد اينها رو به توبه آورند
اشك بارند از دو ديده چون سحاب
آنچه اشعارِ شرابى گفته اند
افكنند امروز اندر جوى آب
پس به غسلِ توبه اى شويند پاك
هم قلم را، هم دهان را با گلاب
تا دعاى توبه آنها شود
نزدِ غفّار المعاصى مستجاب!