«روشنفكران دينى» كه از «مردم سالارى دينى» يا «حقوق بشر اسلامى» صحبت مى كنند از ماهيت تبعيض آميز عقايد خويش غافل اند.
از مشروطيت به بعد، «سياست» در ايران به «ايدئولوژى» بدل شد و «ايمان حزبى» (ايدئولوژيك) جاى «ايمان مذهبى» را گرفت.
محمد على فروغى نمونه درخشان يك روشنفكر سياستمدار بود كه «فضل» و «فضيلت» را با هم داشت.
اين سنت خون و شهادت و عاشورا، قرن هاست كه هرگونه تعقل و تعادل روحى را از جامعه ما سلب كرده است. براى رسيدن به آزادى و جامعه مدنى ابتدا بايد از اين «جغرافياى جهل و جنون» گريخت!
كانون نويسندگان ايران بعنوان جغرافياى روشنفكرى ايران بجاى توليد «فرهنگ» و «ذهنيت سازنده»، عموما «سياست» و «ايدئولوژى» توليد كرده است.
*نمايش زهره و منوچهر در ويليج نيويورك و باله كاوه آهنگر در لس آنجلس به صحنه آمد.
*برج آجرى «نَفَس» ساخته يك هنرمند ايرانى در منهتن.
*آمار تازه اى از ايرانيان مهاجر آمريكا تهيه مى شود.
*شجاعت و ميهن دوستى بختيار، او را از رهبران ملى ممتاز مى كند.
*خود را با ظاهر تطبيق ندهيد، درون مسائل را ارزيابى كنيد.
*براى اعلام آبرومندانه سفر پادشاه، مصاحبه خبرگزارى با بختيار منتشر نشد.
