در پى درج خبرى با عنوان «يك ايرانى: طرح قطار دريايى را ما داده ايم، نه آمريكائى ها»، يكى از بينندگان سايت «بازتاب» با ارسال پيامى، برخى اساتيد دانشگاه هاى كشور را مهمترين عامل سرخوردگى جوانان مبتكر و خلاق و فرار مغزها از كشور دانسته است. در اين پيام آمده است: اين طرح كه شما از آن ياد كرده ايد، اولا نخستين طرح نيست كه شايستگى هاى جوانان ما را نشان مى دهد و آخرين طرح هم نخواهد بود. بلكه مسأله اساسى، بها دادن به اين جوانهاست.
در مورد جشنواره خوارزمى، هر ساله چنين مسائلى وجود دارد كه برگزاركنندگان آن به خود زحمت بازديد و ارزيابى بسيارى از طرح هاى مهم را كه از نظرشان امكان انجام آنها وجود ندارد نمى دهند. در آخرين جشنواره اى كه برگزار شد، من از طرحى خبر دارم كه يك دستگاه (كه به دليل اينكه نمى دانم سازنده آن از انتشار چنين خبرى راضى است يا نه؟ به كاربردهاى آن اشاره نمى كنم) توسط يك جوان بيست و چهار ساله ساخته شد كه در آن چندين قطعه را هم براى اولين بار اختراع كرد. اين جوانى كه در مورد او نوشتم، از دانشگاه ماساچوست آمريكا و يكى از دانشگاه هاى ژاپن دعوتنامه دارد. تا به حال نرفته ولى با اين كم لطفى ها و شايد حتى بتوان گفت فرارى دادن ها، نمى دانم تا كى مقاومت خواهد كرد.
بى توجهى ها و بدتر از آن نگاه تحقيرآميز حتى اساتيد، دردناك تر از همه چيز بود؛ افراد خودباخته اى كه فكر مى كنند، چون از خوشان هيچ ندارند، پس اين كشور و اين جوان ها هم هيچ ندارند.
اين جمله كه «اگر قابل اجرا بود تا به حال خود خارجى ها اقدام كرده بودند»، كمر تحقيقات و جوانان با انگيزه را شكسته است.
جوانان اين مملكت، قادر به انجام خيلى كارها هستند و شايستگى هاى خود را هم بارها نشان داده اند. قلب جوانان اين مملكت، فقط به عشق ايران مى تپد.
اگر مى خواهيم، آينده را بسازيم، بايد به جوانها اعتماد كنيم و مسلما اين تنها راه گذر از بحران ها و وضع كنونى و رسيدن به رشد و شكوفايى و پيشرفت است.
متأسفانه هرقدر كه رهبرى مى گويند، به اين جوانها بها بدهيد، اين مسؤولان بيشتر در رقابتهاى سياسى خود سرگرم مى شوند. نگرش به هر افقى براى آينده ايران بدون در نظر گرفتن نقش اصلى براى نسل جوان، آينده اى مبهم را پيش رو خواهد داشت. تا دير نشده بايد اقدام كرد.