كارشناس سازمان دفاع از قربانيان خشونت گفت: سن دختران نوجوانى كه توسط قاچاقچيان انسان از استان هاى مرزى كشور به خارج انتقال مى يابند، به كمتر از ۱۴ سال رسيده است.
سازمان دفاع از قربانيان خشونت با همكارى مركز امور مشاركت زنان تحقيقاتى درباره قربانيان خشونت در سال ۸۲ انجام داده است، اين تحقيق نشان مى دهد قاچاق زنان و دختران از استان هاى مرزى به كشورهاى حاشيه خليج فارس، امارات متحده عربى، پاكستان و افغانستان و همچنين بطور محدود به كشورهاى اروپائى و آسيائى رو به افزايش است.
طيبه اسدى، كارشناس سازمان دفاع از قربانيان خشونت به خبرگزارى مهر گفته است: قاچاقچيان انسان، دلال ها و واسطه هايى را در مناطقى مانند پارك ها و مقابل مدارس راهنمايى و دبيرستان ها مى گمارند كه با دختران طرح دوستى و آشنايى مى ريزند. دلال هاى قاچاقچيان سپس دختران فريب خورده را به مكان هاى خاصى مى برند و آنان را با وعده درآمد خوب و زندگى بهتر به خارج از كشور انتقال مى دهند.قاچاقچيان حتى دختران كم سن و سال را گاهى به زور تا مرز كشور مى برند و سپس به صورت جاسازى شده به خارج قاچاق مى كنند.
وى مى گويد: عوامل قاچاقچيان همچنين در كنار سفارتخانه ها و ادارات كاريابى در كمين زنان و دختران جوان مى نشينند و هر زن يا دخترى را كه نيازمند كار مى بينند به او وعده خروج آسان از مرز و كسب درآمد مناسب در خارج مى دهند.
اين دلال ها در روستاها به سراغ خانواده هاى كم درآمدى مى روند كه دختران كم سن و سالى دارند. آنان با پرداخت پول به والدين، دختران نوجوان شان را با وعده زندگى بهتر به عقد خود درمى آورند و سپس به قاچاقچيان انسان در خارج از كشور تحويل مى دهند.
طيبه اسدى درخصوص شيوه كار قاچاقچيان اظهار داشت: قاچاقچيان اين دختران و زنان را در خانواده هايى كه غالبا در شرايط نابسامان اقتصادى بسر مى برند، شناسايى مى كنند و با معرفى خود به عنوان اهالى زاهدان كه داراى مال و مكنتى هستند، از آنها خواستگارى مى كنند و پس از عقد آنها را به خانه هاى فساد در شهرهايى نظير كويته، كراچى و راولپندى براى كنيزى و روسپيگرى مى فرستند. براساس يافته هاى اين تحقيق، مناطق حاشيه نشين مشهد از مناطقى است كه اين پديده در آنها كاملا به چشم مى خورد.
وى به ابعاد نگران كننده پديده فروش دختران توسط خانواده خود و يا شوهرانشان در شهرهاى مختلف مرزى اشاره كرد و افزود: مطابق بررسى ها قربانيان اولا هيچ آگاهى از قاچاق شدن خود نداشته اند و از آنجا كه ازدواج آنها به صورت صيغه شدن و ازدواج موقت بوده، تنها چند روز پس از ازدواج، با اجبار و زور، تهديد و فريب به زاهدان و سپس پاكستان و افغانستان منتقل مى شوند.
به گفته قربانيان عدم حفاظت و نگهبانى از مرزهاى شرقى كشور دليل عمده براى سهولت كار قاچاقچيان بوده است، اغلب اين قربانيان در حالى به استثمار جنسى گمارده شده اند كه قاچاقچيان بخشى از سود حاصل از اين كار را به خانواده آنها پرداخت مى كردند.
گفتنى است سازمان دفاع از قربانيان خشونت يك تشكل غيردولتى است كه با سازمان هاى دولتى چون مركز امور مشاركت زنان، بهزيستى، نيروى انتظامى و آموزش و پرورش همكارى مى كند.
فريب اينترنتى دختران
طيبه اسدى همچنين گفته است: استفاده از اينترنت براى اغفال دختران و زنان جوان روش جديدى است كه توسط باندهاى قاچاق انسان اجرا مى شود. دلال هاى قاچاقچيان، ابتدا از طريق اينترنت و دادن عكس هايى از خود، با دختران طرح دوستى مى ريزند و سپس با وعده ازدواج و كار خوب و درآمد بالا اين دختران را براى سفر به خارج اغفال مى كنند.اين خواستگاران فريبكار گاهى حتى بليت و ويزاى كشورى را براى دختران فريب خورده مى فرستند و سپس در خارج، آنان را به قاچاقچيان تحويل مى دهند.
