وقت ان شد كه ترك ناله كنيم،
دفتر نوحه را مچاله كنيم؛

با صدايى، دو دانگ در غزلى،
يادى از خال روى خاله كنيم!

پخش حلوا و آب غوره بس است،
باده عشق در پياله كنيم!

ثقل كينه گرفت سينه، كمى
مهربانى به ان اماله كنيم!

خار زار غم است اين دل ما،
شادمانش چو باغ لاله كنيم!

فكر بد كله را به گند كشيد،
خانه را پاك از زباله كنيم

دور از روحمان به اب صفا
چركهاى هزار ساله كنيم!

بار ديگر به جاى سيخ نفاق،
گل ميخك به هم حواله كنيم!

***

فتنه از هر طرف محاصره مان
كرد و انداخت در مشاجره مان؛

خوشخوشك منجلاب كينه رسيد،
با چه بوى عفن، به خرخره مان!

دست و پاى نجات اگر نزنيم،
مى برد تا به قعر يكسره مان

روز تفريحمان اذيت خلق،
ناله از دست خلق شبچره مان!

خانه مان دخمه گشت بس كه نگشت
باز بر نور و شور پنجره مان

در دهان طعم زهر مار گرفت
لقمه نان و شاخه تره مان!

دشمن از اين نفاق و تفرقه شد
شاد و شنگول و كرد مسخره مان!

بوق فتنه ست، پس دعا بكنيم
كه بگيرد خناق حنجره مان!

***

سخت بى مهر و بى وفا شده ايم،
دشمن خويش و آشنا شده ايم؛

به گمانم كه جن به ما زده است،
به جنون نيز مبتلا شده ايم!

داده شادى و جشن را سه طلاق،
عاشق غصه و عزا شده ايم!

بر سر ما بلا نيامده است،
خودمان مايه بلا شده ايم!

گاه مى شد كمى صفا سرمان،
حال يكپارچه ريا شده ايم!

زده بر رو نقاب حجب، ولى
در درون پاك بى حيا شده ايم!

دست بيعت به ديو داده و بعد
وارد لشكر خدا شده ايم!

زشكيا، خود ببين چه اى و مشو
در تعجب از آنچه ما شده ايم!