در استانه نوروز و بهار، «ايت الله صافى گلپايگانى» براى چهارشنبه سورى حكم ارتداد صادر كرد و ان را مهدورالدم دانست! اما مردم بى اعتناء به ان حكم، كار خودشان را كردند و مراسم چهارشنبه سورى را چون سال هاى گذشته به تظاهرات نمادين عليه حكومت فقها مبدل كردند. ظاهراً انها كه فتواى تحريم چهارشنبه سورى را به ايت الله «سفارش» دادند، اگر مى توانستند از ولى فقيه براى ان هم مانند انتخابات نمايشى و فرمايشى رسوا، «حكم حكومتى» مى گرفتند. «ولى فقيه» اما جرأت دست زدن به اين فقره را نداشت. چون ديده بود كه حكم بازداشت ميرنوروزى و خود نوروز و چهارشنبه سورى و سيزده بدر را همان اوائل كار صادر كرده بودند و بى اثر مانده بود. بعد هم خبردار شد كه مردم نه براى فتوا و نه حتى حكم حكومتى تره هم خرد نمى كنند وگرنه در «فريدون كنار» خانه امام جمعه و پاسگاه نيروى انتظامى را در اعتراض به تقلب هاى انتخاباتى با بلدوزر، زير و رو نمى كردند. استخاره براى «حكم تيراندازى» دادن به سوى تظاهر كنندگان هم چنانچه خوب بيايد، معلوم نيست عاقبت به كجا برسد، چرا كه رژيم استبدادى حساب دستش است كه چنانچه تفنگ سرپُر به دست عوامل سركوبگرش بدهد، تضمينى نيست كه در جاهائى به سوى خودش برنگردد.
«اخر سال» در ام القراء اسلام يك قضيه ديگر هم رو شد: قضيه مسجد جمكران. اين را «ايت الله مكارم شيرازى» رو كرده است كه ناخواسته پايش را توى كفش باندهاى مافياى تجارى، مذهبى متولى مسجد جمكران كرده است. اينان در نقطه اى نزديك تهران يك گنبد و بارگاه بدلى به نام مسجد جمكران درست كرده اند و چند سالى است شب هاى جمعه بروبيائى در ان حدود دارند. به گفته اى، اين دكان و بازار جديد دين فروشى، قيمت زمين هاى اين منطقه را بالا برده و باندهاى ذينفع را به نان و نوائى كلان رسانده است. مطالبى كه ايت الله ياد شده با هفته نامه ۱۹ دى چاپ قم درميان گذاشته بخشى از اين حكايت را نقل مى كند. هفته نامه از قول ايت الله نوشته است: «در محراب مسجد جمكران يك تشكيلات شيشه اى سبز رنگ و چراغ درست كرده اند كه كم كم به صورت امامزاده درامده است. مردم براى بوسيدن اين شيشه صف مى كشند و به خودشان مى مالند. كسانى هم هنگام دور شدن عقب عقب مى روند مثل كارى كه در حرم امامان و امامزاده ها مى كنند. بعضى ها هم فاتحه مى خوانند، عده اى تعظيم مى كنند، بعضى از عوام مى گويند اينجا قبر حضرت ولى عصر (عج) است. حتى چند سال ديگر فردى پيدا مى شود و كتابى مى نويسد كه ۷۰نفر از اوتاد در اينجا دفن شده اند.» در كنار اين «كمدى الهى» به ياد اوريم كه در پايان سال ۸۲ اصحاب حكومت ولائى، اب خوش از گلويشان پائين نرفت و خواب راحت نداشتند. هم بابت اعتصاب معلمان و افشاگرى هاى پى در پى و استعفاى نمايندگان مجلس ششم، هم از بيم اوج گرفتن تب و تاب اعتراض و اعتصاب در بخش هاى ديگر جامعه، هم از رويدادهاى ايذه و ايرانشهر و مهاباد و فريدون كنار. اينها عجالتاً مقدمه است و متن اصلى هنوز از سوى مردم ايران به اجراء در نيامده است. بدبيارى ديگر حكومت فقها، گره خوردن كارشان با قضيه اتمى و «حقوق بشر» است كه دارد به كابوسى براى انها مبدل مى شود. بدنبال صدور قطعنامه شديداللحن اژانس انرژى اتمى، محمد البرادعى به جمهورى اسلامى هشدار داد كه اگر همكارى نكند به ضررش تمام مى شود. تحليلگران داخلى در پيوند با اين موضوع، اجلاس وين و رفت و امد مسئولان رژيم به خارج را شكست ديپلماسى جمهورى اسلامى ارزيابى مى كنند. يكى از تحليلگران با اشاره به حسن روحانى و نقش او در ماجراى «پروتكل» و قرار و مدارهايش با اروپائيان و امتيازهائى كه داده است، نوشت: سر شيخ كلاه گذاشتند! ارزيابى ها حاكى از اين است كه شرائط درونى و بيرونى همچنان به زيان رژيم اسلامى سير مى كند. رژيم در درون با يك جنبش اعتراض و پايدارى بالقوه در ژرفاى جامعه روبروست كه با هيچ ترفندى قادر به مهار كردن يا نابودى ان نيست.
اميدوارى اقتدارگرايان اين بود كه با سازش هاى بيرونى بتوانند اين جنبش را مهار يا سركوب كنند و ضمناً سر اغيار در بيرون كلاه بگذارند، اما بالا گرفتن قضيه اتمى و تندتر شدن لحن جامعه بين المللى، دورنماى مطلوب اخوندهاى حاكم را نشان نمى دهد. برعكس تنگناهاى تازه اى در برابرشان ترسيم مى كند. به ويژه ان كه طرح «خاورميانه بزرگ» كه امريكا مبتكر ان است و اروپائيان هم در مجموع به ديده مثبت به ان مى نگرند، به طور جدى در ميان امده است. بزرگترين گرفتارى جمهورى اسلامى در سال اينده، همين دو موضوع به اضافه مسأله حقوق بشر است كه تحقق طرح سازش در بيرون را تعليق به محال كرده است.
بن بست هاى درونى و بيرونى جمهورى اسلامى به اين ترتيب با پافشاريش بر سر ارائه وضع موجود به زيان جنبش ازاديخواهانه مردم و به سود اقتدار مافياى سياسى- عبادى، اقتصادى، گشودنى نخواهد بود. اوج طنز و كمدى جارى در جمهورى اسلامى اينجاست كه باند مؤتلفه و مافياى ياد شده در صدد يافتن گريز گاهى از اين بن بست است و به همين لحاظ با تصور چينى كردن با الهام از مدل چين، باب ديدار و گفتگو و قرار و مدار با نمايندگان حزب كمونيست چين گشوده است. تصور الگوبردارى از چين يا به اصطلاح چينى كردن رژيم اسلامى، اوج بلاهت سياسى كسانى است كه فهرستى از تجربه هاى شكست خورده سياسى، اقتصادى را در كارنامه بيست وپنج ساله خود و رژيمشان دارند و حال مى خواهند اخرين شكست را هم تجربه كنند تا ناكام از اين دنيا نروند، يعنى به امامزاده اى دخيل بندند كه اگر كور نكند، شفا نمى دهد.!