بيا ساقى آن باده جان فروز
كه باشد حماقت كش و جهل سوز:
به جام رجال سياست بريز
كه دارند با علم و حكمت ستيز!
چنان كن به ميناى حق مستشان
كه چوب ستم افتد از دستشان:
نشينند و بر كار خود بنگرند
كه چه مى فروشند و چه مى خرند!
ببينند تا چيست سود و زيان
در آشفته بازار اين خاكدان،
كه هركس در آن عرضه دارد فريب
شود دست آخر فريبش نصيب:
بدانند چون مرگشان در رسد،
زمان نامه كارشان بر رسد،
نماند بجز نفرت از نامشان،
نگردد زبان جز به دشنامشان؛
بميرند همچون سران دگر،
شود نوبت رهبران دگر
كه خواهند اكنون بر آرند نام،
بيابند در نزد مردم مقام؛
بسازند در ظاهر از خويشتن
يكى چهره عادل و بت شكن،
به حق و به ناحق بتازند سخت
به حكام افتاده از بخت و تخت:
چو خواهند گيرند خود جايشان،
كنند از ره حيله رسوايشان؛
بريزندشان پته ها را بر آب،
شود آنچه كردند، يكسر خراب؛
چو گشتند بر جاى خود استوار،
بر آرند از مردم آنگه دمار!
حكومت بود يك چنين موهبت
كه باشد خوش آغاز و بد عاقبت؛
سياست ندارد پدر، مادرى،
نباشد از آن پيشه بدترى!


بيا ساقى، آن مى بياور كه هست
از او خاك «خيام» همواره مست:
از آن مى كه با لطف عشق ازل
فرو ريخت «حافظ» به جام غزل:
از آن مى كه بر «مولوى» راز عشق
گشود و گرفتش به پرواز عشق!
بياور از آن مى، وليكن مده
به اهل دغلبازى و مفسده؛
به جام رجال سياست مريز
كه دارند از عشق و مستى گريز:
از آن ده به آزاده مقبلى
كه در سينه خويش دارد دلى،
دلى قبله گاه خداوند پاك
كه از عشق مردم بود تابناك!
مغنى، تو هم نغمه اى ساز كن،
گلستان دل را پر آواز كن!
سرودى خوش از عشق مردم بخوان
كه با سحر پاك خدايى آن
صداهاى ناساز مردم فريب،
كه برده ست از راد مردان شكيب،
براى ابد در گلو بشكند،
بساط هياهو فرو بشكند؛
بياسايد از ياوه ها گوشمان،
بگردد سياست فراموشمان!
مغنى: بخوان، ساقيا: مى بيار،
كه ديرى ست خاموشى است و خمار!
بس است آنچه خاموش خورديم غم،
نجيبانه برديم بار ستم!
كنون نعره بر بام عالم زنيم،
به مى آب بر آتش غم زنيم!
بخوانيم خندان، برقصيم شاد
كه نفرين به بنياد بيداد باد!
جز اين چيست تسكين در اين روزگار؟
مغنى بخوان، ساقيا، مى بيار!