ما نياز داريم كه دست كم درجه اى از آرمانگرائى را وارد سياست خود كنيم

جامعه ايرانى به درجه اى از نيهيليسم افتاده است كه مى بايد براى همه گونه احتمالات آماده بود

سياست ايران بيش از كوله بار و مرده ريگ به نگاههاى تيز و گامهاى چالاك نياز دارد
نيروهاى مخالف در ايران پرواى مسائل چپ و راست تاريخى، بلكه باستانى و نئاندرتال ايران را نمى كنند

به نام همبستگى نبايد به ترتيبات سست و موقتى دلخوش بود و انضباط حزبى را سست كرد

ميدان بر همه گشوده است ولى هر كس حق گزينش دارد و وظيفه ماست كه بهترين چهره يك جايگزين را به مردم ايران عرضه كنيم.

در نبرد مرگ و زندگى كه رژيم جمهورى اسلامى در گير آن شده است خطرات و فرصت هاى زيادى نهفته است. رژيم جمهورى اسلامى ممكن است در كوتاه مدت از سياست سركوب خود سود ببرد، ولى به نظر نمى رسد كه در سر انجام نهايى اين نبرد حتى براى خود رژيم ترديدى در كار باشد. به صلاح هر دوطرف مبارزه و از جمله جمهورى اسلامى، و مهمتر از آن، آينده ايران است كه اين نبرد قاطعانه و هر چه سريعتر به پايان برسد.

اگر خبرگان و آموزگاران سياسى ما در اين شرائط حساس خود را از اوهام ذلت بارى چون «جنبش اصلاحات» و دعاوى پوچى كه مايه در سليقه هاى خام و بى ارتباط با ضرورت هاى زمان بسته است، رها نسازند و از تلاش براى دستيابى به لازمه هائى كه بمنزله ى قلب و مغز حركت هاى آزاديخواهانه اند- غافل بمانند، به آينده و وجدان نسلى كه به ميدان است پشت كرده اند- من از كاربرد كلمه ى «خيانت» بيزارم.