Nimrooz Newspaper

در غيبت بابك نورزاد كه زودتر از همه حذف شد و تيم ايران در وزن ۵۵ كيلوگرم از مدال محروم ماند، كشتى گير ديگر ايرانى، عليرضا دبير كه راه خود را تا رفتن روى سكو و كسب مدال هموار كرده بود، در واپسين دقايق روى تشك رفت و نخستين مدال ايران را به ارمغان آورد. عليرضا دبير در پيكار با «آلبروس تديف» ، قهرمان جهانى ۹۵ و دارنده برنز جهانى ۲۰۰۱ صوفيه شاهكارهاى قبلى خود را كامل كرد تا به مدال دست يابد.

حادثه سال ۲۰۰۱ بار ديگر تكرار شد و داور يونانى «استيفانوس» همان كه در صوفيه هم ديدار پايانى ۶۳ كيلويى ها را سوت زد، اين بار هم داورى را بر عهده گرفت، چرا فيلايى ها قصد دارند از اين داور يونانى به عنوان سوهان روح عليرضا دبير استفاده كنند، بر ما نامعلوم است چرا فدراسيون كشتى جهان روى اين مسأله اصرار داشت باز هم در رديف ابهامات است ولى واقعيت اين است كه عليرضا دبير ۶ دقيقه سلطان و حاكم تشك بود، ولى وقتى سخن از قانون در ميان است، همه چيز فرق مى كند.
گرچه قانونى به نام «پروويست» يا بازبينى مجدد وجود ندارد و كشتى گيرى كه برنده اعلام شد، هيچ قدرتى نمى تواند آن را باطل كند و كشتى گير بايد با سوت داور آغاز كند و بايد با همان سوت هم متوقف گردد، اما ديروز بازبينى مجدد سبب شد دبير برنده شود.
عليرضا دبير به تصديق همه اهل فن عدالت يعنى برترى ۶ دقيقه اى روى تشك از آن عليرضا دبير بود، ولى قانون هيچ وقت مردان برتر ميدان را معرفى نكرده است و آنهايى مى توانند به پيروزى برسند كه رندانه تر، فرصت طلب تر و آگاهتر به زمان تكيه كنند و اين قهرمان روسى بود كه انتظار چنين لحظه اى را مى كشيد و به محض اينكه داور مسابقه سوت مسابقه را به صدا درآورد، قهرمان اروپا از شگرد هميشگى اش استفاده كرد تا به ۳ امتياز لازم برسد كه با اعتراض دبير، تماشاگران جو مسابقه را متنشج كردند و داوران مسابقه رأى را به سود دبير عوض كردند تا او ۱ -۲ برنده شود و به ديدار فينال بينديشد كه شكست دهنده قهرمان جهان مردى به نام «آلبروس تديف» از اوكراين انتظار او را مى كشيد.

دبير و تديف
از سوى ديگر، «تديف» هم «بارزاكوف» قهرمان جهان را از نفس انداخت و در وقت اضافه ۴ بر ۳ او را شكست داد و بعد حريف آلمانى را هم برد تا براى سومين بار در فينال قهرمانى جهان ظاهر شود. «تديف» در سالهاى ۹۵ و ۹۹ قهرمان جهان شده و از هر نظر شايستگى هاى خود را اثبات كرده بود.
* در ۵۵ كيلو «ناميك عبدالله اوف» و «مونترو» دو كشتى گير ممتاز آذرى و كوبايى به ديدار سرنوشت رسيدند تا در غيبت نورزاد كه در اول راه به «مونترو» خورد و نتوانست در راه قهرمانى قرار بگيرد، براى مدال طلا بجنگند. * مجيد خدايى كه بعد از سرگروهى براى حضور در جمع ۴ كشتى گير برتر يك قهرمان آسيا به نام «اصلان ساناكف» را در مقابل داشت، در وقت اضافه وقتى او را ۴ بر ۱ شكست داد، حضور خود را در جمع ۴ نفر برتر اين وزن تثبيت كرد. مجيد خدايى وقتى در جمع ۴ نفر حاضر شد، يعنى حداقل ۷ امتياز براى تيم ملى جمع كرد، حذف بابك نورزاد را تا حدى جبران نمود.
* بابك نورزاد كه در كنار قهرمانان كوبا و آلمان در زيرگروه قرار داشت، در عين ناباورى به خاطر شيوه اى غلط، مبارزه اى را كه بايد مى برد، در پى يورش هاى ثانيه هاى آخر خود گرفتار كنده كشى حريف كوبايى از دست داد و با شكست ۴ بر ۲ شانسهاى خود را از دست رفته ديد. پيروزى ۸ بر ۴ بر «واسيلى ژير» نيز به جايى نرسيد، چرا كه كشتى گير كوبايى ۱۰ بر يك آلمان را برد تا صعود خود را حتمى سازد.

۱۸۴ كشتى گير از ۴۲ كشور با رقابت فشرده مسابقات جهانى را آغاز كردند و در سه وزن اول مجيد خدايى و عليرضا دبير به فينال رسيدند. خدايى در دور نيمه نهايى وقتى رودرروى «يويل رومرو» قرار گرفت، اصلاً در انديشه بردن نبود و هيچگاه به خود اجازه نداد ريسك كند و به سوى حريف قلدر و مدال دار ۵ سال اخير برود و ۴ بر صفر شكست را پذيرفت تا شانسهاى خود را در مصاف با يك حريف بلغارى كه در كمتر از ۲ دقيقه تسليم «آدام سايتى اف» شد، بر سر مدال برنز بيازمايد. سرانجام خدائى در آخرين پيكار خود پيروز شد و مدال برنز را به گردن آويخت.

روسها نظير تيم ايران در وزن ۵۵ كيلو نماينده كشتى خود را از كف دادند و مثل ما ۲ نفره مرحله دوم سه وزن اول را آغاز كردند، ولى صبح جمعه محمد طلايى، مهدى حاجى زاده، عليرضا رضايى و عليرضا حيدرى ۴ پيروزى شيرين پيشكش تماشاگران خونگرم ايرانى كردند.
تماشاگرانى كه نشان دادند در همه جهان بى نظيرند و مى خواستند كه قهرمانى ايران را جشن بگيرند.
عليرضا رضايى حريف اوكراينى را با يك ركبى ۴ بر صفر برد، طلايى ۶ بر هيچ حريف دور نخست را با شكست بدرقه كرد، مهدى حاجى زاده كه وزن زيادى كم كرده بود، ۵ بر ۲ به اولين پيروزى رسيد. در ۹۶ كيلو نيز عليرضا حيدرى راه بسيار راحتى داشت و از هم اكنون خود را در جمع ۴ نفر آخر مى ديد. حيدرى به حريف عراقى فرصت انديشيدن نداد و وقتى با زيرگيرى فتيله پيچ بار خود را بست، شانه هاى همسايه عراقى را به تشك چسباند.

«الدار كورتانيدزه» گرجى، خيلى راحت «تاكر اوغلو» كشتى گير جوان و ۲۰ ساله تركها را برد و «كورتانيدزه» نشان داد كه خيلى ساخته و پرداخته به ديدار حيدرى و گوتشوليدزه آمده است.

«مهدى خالدى» : دبير برنده واقعى بود

رئيس كميته داوران كشتى ايران و يكى از مدرسان فيلا پس از كشتى بحث انگيز عليرضا دبير و زايور باتديف از روسيه به ايرنا گفت: در اين كشتى پيروزى حق دبير بود، چرا كه در طول ۹ دقيقه كشتى اين دبير بود كه از لحاظ فنى صاحب دو امتياز شد.
«مهدى خالدى» كه در جهانى تهران به عنوان يكى از سه كنترل تشك به قضاوت مى پرداخت، افزود: كشتى از آن دبير بود، وى در طول مسابقه خوب كار كرد، و دبير مستحق پيروزى بود.
وى يادآور شد: در شرايط سينه به سينه داور يونانى كمى عجله كرد و قبل از جفت شدن كامل دست دبير به دور كمر حريف سوت آغاز مسابقه را به صدا در آورد اما در نهايت بازبينى فيلم از سوى مسؤولان فنى مسابقه و نظارت رافى مارتينتى رئيس كميته داوران جهان بر مسابقه باعث شد، سه امتياز رأى اعلام شده از سوى داور به يك امتياز و اخطار جريمه تقليل يابد.

ضربه هاى پنالتى كار دست تيم ايران داد- چنداشكال بزرگ در يك بازى قابل قبول

بازى با عراق، نتيجه صفر صفر در پايان ۱۲۰ دقيقه
حتى شكست با ضربه هاى پنالتى (۵۶) تا حدى قابل قبول است عراقى ها كه در شرايط كنونى از بهترين تيمهاى غرب آسيا هستند و قبلاً با پيروزى بر فلسطين و سوريه به نيمه نهايى رسيده بودند، به يقين باتجربه تر و ميدان ديده تر از اميدهاى ايران بودند. قهرمانى جوانان عراق را در تهران به ياد بياوريد تا نظر ما را تأييد كند. ۱۲۰دقيقه جنگيدن با چنين تيمى براى تيم اميد ايران كه دو بازى ضعيف را پشت سر گذارده و اعتماد به نفس خود را از دست داده بود، مى تواند رضايتبخش باشد. برترى نسبى تيم ايران در طول ۱۲۰دقيقه، بازى نسبتاً منظم تر، روحيه همكارى بيشتر و مدافعين كم اشتباهتر درمقابل عراق از نقاط مثبت تيمى است كه رقابتهاى غرب آسيا را به قصد تدارك و خودشناسى انتخاب كرده بود. ادامه تكرويها، فقر يك مهاجم تمام كننده و حرفه اى، ناكامى در سه ضربه پنالتى در بازى با اردن و لبنان و شرايط روحى نه چندان خوب را به نكات بالا اضافه كنيد تا علت شكست از اردن و تسليم شدن در ضربه هاى پنالتى مقابل عراق را بهتر دريابيد اما به همين چهره تيم اميد بازى قابل قبول با عراق پر از ايرادها و مشكلاتى بود كه نمى شود بر آنها چشم پوشيد كه فهرست وار به چندتايى از آنها اشاره مى كنيم:
پوشش و حمايت
۱ در حالى كه خط دفاع برخلاف دو بازى ضعيف و پر انتقاد مقابل اردن و لبنان، در برابر عراق منسجم تر ظاهر شد و پوشش ها را بهتر از قبل انجام داد، اما در خط حمله از مهاجم پا به توپ كمتر حمايت لازم صورت مى گرفت و اغلب در يك سوم دوم حريف كم تعداد ظاهر شديم.
گول خوردن
۲ خروج هاى ناموفق ميرزاپور و ضربه ها و شوتهاى بى هدف و بى مصرف او باعجله و شتاب در حركت هنگام پنالتى زدن كه فرصت تصميم گيرى بهترى به زننده ضربه مى داد، سنگربان ملى پوش ما را تا حد يك دروازه بان ناپخته و ضعيف تنزل داده بود. ميرزاپور روى همه ضربه هاى پنالتى گول خورد.
خست در پاس دادن
۳ سراسيمگى در دفع توپ و پاس دادن نابجا ضريب خطا را در همه نقاط تيم ايران برده است گاهى زياده روى در حفظ توپ و غفلت از ياران خودى كه جاى بهترى انتخاب كرده اند، تيم ما را از نتيجه گيرى و حفظ برترى محروم مى كرد. در نيمه نخست بازى حداقل دوبار موقعيت گل ايران، در چنين شرايطى از دست رفت يكبار در دقايق اوليه كه كريمى تا روى خط عرضى پيش رفت و با تأخير پاس روبه عقب داد تا به يك ضربه كرنر قناعت كند و بارديگر در دقايق آخر اين نيمه كه پاس عالى و رو به جلو مبعلى درون محوطه جريمه به واحدى نيكبخت رسيد، اما خست نيكبخت براى برگشت دادن توپ به كريمى و مبعلى كه جاى مناسب ترى داشتند، تيم ايران را از يك گل حتمى ديگر دور كرد. نيكبخت درمقابله تك به تك با «پورصبرى» دروازه بان عراق، فقط يك ضربه كرنر بى نتيجه جايزه گرفت!
نقش كريمى
۴ در سوريه معلوم شد تيم اميد از يك گلزن حرفه اى و مهاجم تمام كننده محروم است مگر از تيمى بدون مهاجم چه برمى آيد؟ كريمى كه حالا دريبل هاى او هم كارآيى لازم را ندارد، چه انتظار مى رود؟ نقش او در بازى چيست؟
شوتزنى
۵ در تيم اميد، تيمى كه در سوريه ظاهر شد، در بين هافبك ها و مهاجمان، نه شوتزن داريم نه سرزن وقتى مبعلى با ۵۰كيلو وزن شوتزن ما باشد تكليف تيم معلوم است!
سرعت عمل در بازيسازى
۶ نكونام، بازيساز و بازيگردان تيم فاقد سرعت عمل و ارسال توپ در عمق به پشت خط دفاع حريف است بازى تأخيرى و پاسهاى عرضى او اجازه مى دهد خط دفاع حريف با حوصله موضع بگيرد و نقاط ضعف خود را بپوشاند. فعلاً همين چند نكته بس است اگر گوش شنوايى باشد.