عكس مورد نظر تصوير نيما يوشيج است به همراه پسرش شراگيم و نيز استاد شهريار به همراه دخترش.
* اين عكس توسط مرحوم سيروس طاهباز به على رضا پنجه اى اهدا شده است.
عكس از سايت سنگ پشت

پليس ژاپن مى گويد يك زن ۴۳ ساله، پس از آنكه شوهر مجازى اش او را در حين يك بازى مشهور كامپيوترى ناگهان طلاق داد، از فرط عصبانيت با استفاده از رمزعبورمرد وارد اين بازى شد و شخصيت ديجيتالى شوهر سابقش را كشت.
مشخص نيست اين زن چگونه به رميز عبور شوهر مجازى اش دست پيدا كرده است.
به گزارش خبرگزارى «آسوشيتدپرس» ، يك مقام پليس در شهر شمالى «ساپورو» درژاپن كه نامش فاش نشده، گفته است: «متهم هم اكنون به ظن دسترسى غيرقانونى به كامپيوتر شوهر مجازى اش، استفاده از هويت و رمز عبور او در بازى كامپيوترى» داستان درخت افرا «و كشتن شخصيت مجازى اش در اين بازى، بازداشت شده است.»
متهم اتهام را پذيرفته و به بازجويان خود گفته است كه طلاق ناگهانى بدون هشدار قبلى باعث شد تا عصبانى شود و دست به چنين كارى بزند.
مقام هاى پليس ژاپن مى گويند اين زن كه معلم پيانو است، تصميم نداشت كه در دنياى واقعى نيز از شوهر مجازى اش انتقام بگيرد.
اين زن ژاپنى هنوز رسماً محكوم نشده است و اگر جرم او ثابت شود، ممكن است به پنج سال زندان و يا پرداخت پنج هزار دلار جزاى نقدى محكوم شود.
فعاليت هاى دنياى مجازى از قوانين اينترنتى پيروى مى كند، اما در سال هاى اخير مواردى بوده كه بازى هاى كامپيوترى به زندگى واقعى كشانده شده است. در ماه اوت سال جارى، يك زن در ايالت دلوور آمريكا، به اتهام برنامه ريزى براى ربودن دوست پسر مجازى اش در زندگى واقعى، محكوم شد.
اخيراً در توكيو نيز يك پسر شانزده ساله از راه دزديدن رمز ورود بازيگران بازى هاى كامپيوترى و فروختن آنها، ۳۶۰ هزار دلار به دست آورد.
يك مقام رسمى پليس در شهر ساپورو گفت: «زن متهم روز چهارشنبه در خانه اش كه يك هزار كيلومتر دورتر از محل زندگى مرد قرار دارد، دستگير شد.»
در بازى كامپيوترى «داستان درخت افرا» ، بازيگران، شخصيت هاى مجازى مختلفى خلق مى كنند، با يكديگر ارتباط برقرار كرده و با شخصيت هاى خيالى و ديگر موانع موجود در بازى مبارزه مى كنند.
بازيگران در اين بازى معمولاً محدوديت هاى زندگى واقعى خود را كنار مى گذارند و كارهايى انجام مى دهند كه در زندگى خود ممكن است انجام ندهند. رابطه جنسى با غريبه ها از فعاليت هاى شايع در اين بازى كامپيوترى است.

يك كودك تانزانيايى كه زال (آلبينو) بود، روز يكشنبه به دست افرادى كه اعضاى بدن اين افراد را به جادوگران مى فروشند، كشته شد.
اين بيمارى از راه وراثت انتقال مى يابد؛ در چشم، پوست و موى بدن اين بيماران، رنگ دانه وجود ندارد كه در نتيجه، آنها را در برابر پرتوهاى مضر زيان بار خورشيد آسيب پذيرمى كند. اين بيمارى از راه تماس پوستى و خونى انتقال نمى يابد.
جوزف مانيارا، يك عضو شوراى محلى تانزانيا، در پيوند با اين حادثه گفت كه ايستر چارلز، دختر بچه ۱۰ ساله، روز يكشنبه در دهكده شيلئا در منطقه شينيانگاى غربى به دست مهاجمان كشته شد.
به گفته وى، تنها ساعاتى پس از آنكه جاكايا كيك وته، رئيس جمهورى تانزانيا، خواستار برخورد قاطع با كشتار زال ها در اين كشور شد، اين دختر بچه به قتل رسيد.
رئيس جمهورى تانزانيا با اشاره به اينكه چنين اعمالى وجهه تانزانيا را خدشه دار مى كند، گفته بود: «كاملا احمقانه است كه برخى از مردم فكر مى كنند زال ها قدرت جادويى دارند و اعضاى بدن شان مى تواند آنها را ثروتمند كند.»
وى كه در اجتماع انجمن آلبينوى تانزانيا، سخنرانى مى كرد، افزود: «بايد به مردم آموزش داده شود تا بفهمند تنها با كار است كه مى توانند در زندگى ثروتمند شوند، نه از راه فروختن اعضاى بدن زال ها.»
از سوى ديگر، سلمانى ميرانزى، رئيس پليس منطقه كاگراى غربى در تانزانيا، اعلام كرد كه روز شنبه نيز يك گروه تبهكار دست يك زن ۲۸ ساله به نام ميريام استنفورد كه زال بود را بريدند.
به گفته وى، دست ديگر اين زن به بدن وى آويزان بود و مهاجمان نتوانستند ان دست را به طور كامل قطع كنند.
اين مقام پليس همچنين گفت كه تاكنون يك مظنون در پيوند با حادثه روز شنبه دستگير شده است.
به گفته رئيس جمهورى تانزانيا، پليس اين كشور در سال جارى ۴۷ نفر را در ارتباط با زال كشى دستگير كرده است.
در اين ميان، ارنست كيمايا، رئيس انجمن آلبينوى تانزانيا، از مقام هاى دولتى خواستار برخورد جدى با اين پديده رو به گسترش در اين كشور شد.
او گفت: «من پرونده اى از يك زن زال دارم كه پس از قتل خواهرش، سه ماه است كه مخفى شده است.»
تبعيض عليه زال ها در كشورهاى جنوب صحراى آفريقا امرى شايع است. اما در تانزانيا ابعاد بسيار هولناكى پيدا كرده است.
جادوگران معتقدند كه زال ها قدرت جادويى دارند و اعضاى بدن آنها بخت و اقبال مى آورد.
دست كم ۲۶ زال كه بيشترشان زن و كودك بوده اند، در سال گذشته ميلادى در تانزانيا كشته شده اند.
پليس همچنين گزارش داده است: در سال ۲۰۰۷ موارد زيادى از نبش قبر نوزادان گزارش شده است.
كسانى كه اين گورها را نبش مى كنند، از اعضاى بدن نوزادان به ويژه چشم ها و آلت جنسى آنها براى درست كردن معجون هاى جادويى استفاده مى كنند.
در كشور ۳۵ ميليونى تانزانيا، نزديك به هشت هزار زال ثبت شده وجود دارد. به گفته مقام هاى اين كشور، برخى از خانواده ها، نوزادان زال خود را در بدو تولد مى كشند.
مقام هاى كنيا و بوروندى نيز در ماه هاى اخير مواردى از زال كشى گزارش كرده اند و تدابيرى براى حفاظت از آنها انديشيده اند.
در كشورهاى آفريقايى، به دليل كمبود مراقبت هاى بهداشتى، بسيارى از كودكان زال به دليل آنكه چشمشان ضعيف است، از ادامه تحصيل محروم مى شوند. اين كودكان همچنين در معرض بيمارى سرطان پوست قرار دارند.

در پژوهشى در كانادا مشخص شده كه مغز افرادى كه دست به خودكشى مى زنند از لحاظ تركيبات شيميايى با ديگران تفاوت دارد.
پژوهشگران بافتهاى مغز ۲۰ جسد را تجزيه كردند و دريافتند در مغز افرادى كه خودكشى كرده بودند، درصد بالاترى از يك فرايند شيميايى كه باعث تغيير رفتار مى شود، يافت مى شود.
اين پژوهشگران در مقاله اى در نشريه «بايالاجيكال سايكالاجى» ، نشريه تخصصى روانشناسى زيستى نوشته اند كه اتفاقا عوامل محيطى در اين تغييرات نقش دارند.
اين پژوهشگران كه از دانشگاههاى وسترن اونتاريو و اوتاوا مشغول تحقيق دراين باره بودند، بافتهاى مغز ۱۰ نفر را كه خود كشى كرده بودند و ۱۰ نفر ديگر را كه به طور ناگهانى به دلايل ديگر مرده بودند، تجزيه كردند.
آنها دريافتند كه DNA افرادى كه در گروه خودكشى قرار داشتند، تحت تأثير فرايندى به نام متيلاسيون است كه در تنظيم رشد سلولى دخيل است.
متيلاسيون همان جريانى است كه جلوى فعاليت ژنهاى ناخواسته را در سلولها مى گيرد تا مثلاً ژنى كه براى ساخت پوست ضرورى است، براى اين كار فعال شود، نه براى ساختن بافت قلب.
ميزان متيلاسيون در مغزهاى گروه خودكشى تقريبا ۱۰ برابر گروه ديگر بود و ژنى كه غير فعال شده بود، نوعى گيرنده پيامهاى شيميايى بود كه در تنظيم رفتار نقشى اساسى دارد.
پژوهشگران در اين مقاله احتمال مى دهند كه اين روند در «طولانى شدن و يا بازگشت اختلالات افسردگى» دخيل باشد. در پژوهش هائى كه پيش از اين انجام شد، مشخص شد كه تغيير در فرايند متيلاسيون مى تواند حاصل تركيبى از عوامل ژنتيك و محيطى به نام «اپيژنتيك» باشد.
دكتر مايكل پولتر، سرپرست اين تحقيقات مى گويد: «اين مسئله كه ژنوم تا اين حد در مغز منعطف عمل مى كند، بسيار تعجب آور است چون سلولهاى مغزى تقسيم نمى شوند. نورونها در آغاز زندگى به وجود مى آيند بنا بر اين دانستن اين كه مكانيزم هاى اپيژنتيك همچنان اتفاق مى افتند، جالب است.»
يافته هاى اين تحقيق راه را براى پژوهش در اين باره و يافتن روش هاى درمانى تازه باز مى كند.
جان كريستال، سردبير نشريه بايالاجيكال سايكالاجى مى گويد: «شواهد تازه به دست آمده نشان مى دهد كه عوامل ژنتيك و محيطى مى توانند تغييرات طولانى مدت در مغز ايجاد كنند. به علاوه اين تغييرات مى توانند در روند زندگى فرد تغييرات اساسى ايجاد كنند. اين تغييرات شامل افزايش اختلالات مربوط به افسردگى و احتمالا خودكشى هستند.»

باغچه خانه اغلب محلى است كه از آن زيبايى و شادابى مى ترواد. ولى كسى چه مى داند كه چند صد سال قبل در جايى كه امروز گل و سبزه روييده، چه اتفاقى افتاده است؟
باستان شناسان آلمانى متوجه شده اند كه تعداد زيادى باغچه در اين كشور وجود دارند، كه زمانى محل اعدام و كشتار انسان ها بوده اند.
به گزارش هفته نامه «اشپيگل» ، يك شهروند آلمانى زمانى كه همراه با فرزندش در منزل خود در شهر هسيش ليختناو، واقع در مركز آلمان، در حال كندن باغچه بود، ناگهان به شىء سختى بر مى خورد.
پدر و پسر به كندن ادامه مى دهند و لحظاتى بعد با شگفتى متوجه مى شوند كه درست در زير چمن هاى باغچه آنها يك اسكلت انسان قرار دارد، به درازا خوابيده با دست هائى كه بر روى شكم قرار گرفته اند، همانند هر فردى كه به صورت عادى دفن شده است. فقط يك اشكال داشت و آن اينكه سر اسكلت نه بر روى گردن بلكه ميان زانوهايش قرار گرفته بود.
باستان شناسان وارد عمل مى شوند و با بررسى محل متوجه مى شوند كه باغچه خانواده اين شهروند آلمانى بر روى مكانى قرار دارد كه در قرون وسطى يعنى بيش از ۵۰۰ سال پيش، ميدان اعدام بوده و فردى كه اسكلتش كشف شده به احتمال زياد، گردنش با شمشير قطع شده بوده است.
به گفته كارشناسان، در قرون وسطى هر شهر يا حتى روستا در آلمان صاحب يك يا دو محل براى اعدام افراد بزهكار بوده است. در اين محل، هم مكانى براى دار زدن وجود داشت و هم سنگى كه سر محكوم بر روى آن قرار مى گرفت و با شمشير يا تبر توسط جلاد قطع مى شد.
مردم در آن زمان به اين سنگ ها، «سنگ لاشخور» مى گفته اند، چرا كه لاشخورها تمام مدت بر فراز آنها پرواز مى كردند تا در فرصت مناسب به سراغ جسد افراد اعدام شده بروند و شكم شان را سير كنند.
در قرون وسطى محل هاى اعدام خارج از شهرها قرار داشتند و اجسادى كه تا زمان تجزيه شدن همچنان بر سر دار رها مى شد، هشدارى بودند، به افراد تازه وارد تا به فكر قانون شكنى و تخلف نيفتند.
اما با گسترش شهرها و روستاها امروزه اين مكان ها درست در زير خانه هاى مسكونى قرار گرفته اند. باستان شناسان مى گويند، اين محل ها كه تا كنون به ندرت مورد پژوهش علمى قرار گرفته اند، مى توانند اطلاعات ارزنده اى را درباره شيوه زندگى مردمان دوره خود در اختيار ما قرار دهند.